အဲဒီ့ညေန

ေပါက္တဲ့အိုးကိုလဲ ေရထပ္ျဖည့္ဖို ့ မၾကိဳးစားပါနဲ ့တဲ့… ေျပာရက္လိုက္တဲ့ ေအသင္ခ်ိဳေဆြရဲ့ေတးသြားေတြ လဘက္ရည္ဆုိင္က လွ်ံက်လာတယ္…
အလွျပင္ဆိုင္က ေကာင္မေလးေတြ သီခ်င္းေလး ညည္းရင္း ေခါင္းေလွ်ာ္ေပးေနတယ္…
ကမာၻၾကီးပဲ ပူေႏြးလာလုိ ့လား… ရန္ကုန္ေဆာင္းကပဲ ေနေကာင္းရံုခ်မ္းလုိ ့လား…
လိပ္ျပာေလးေတြ လက္ေလးလံုးေဘာင္းဘီတိုေလးေတြနဲ ့….
ဘီယာဆိုင္က အဆီျပန္မ်က္နွာနဲ ့ အန္ကယ္ၾကီးေတြ… အန္ကယ္ေလးေတြ မ်က္လံုးေတြ လိပ္ျပာေလးေတြရဲ့ ေျခတံသြယ္သြယ္ေလးေတြေနာက္…
လိပ္ျပာေလးေတြ ရာခိုင္နွ ုန္းျပည့္ေခတ္မွီၾကပါေစ…
ဘီယာဆုိင္ထဲက အသိအကိုၾကီးတေယာက္… သူ ့ေဘးမွာ မနွစ္ကတေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး…
တို ့အခ်စ္က နံပါတ္တစ္တဲ့… ညာေနတာ… သူ ့နံပါတ္တစ္အခ်စ္က ကေလးေတြ တရံုးရံုးနဲ ့ အသက္ၾကီးမွ ရုန္းကန္ေနရတဲ့ (အသက္၁၆နွစ္ကတည္းက ရူးရူးမူးမူးခ်စ္လုိ ့ လက္တြဲခဲ့တဲ့) အမၾကီး…
ေကာင္မေလးေရ မ်က္ေတာင္တုေလး တျဖတ္ျဖတ္နဲ ့ ယံုျပေနရတာကိုက အလုပ္လုပ္ေနတာတဲ့လား…
နိုင္ငံတကာမွာ ၀င္ေငြေကာင္းခဲ့တဲ့ 2012 တင္ေနတဲ့ရံုေရွ ့ ခပ္ေျခာက္ေျခာက္…
သူ ့ေဘးက ျမန္မာဟာသကားမွာ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး…
ေၾသာ္… ရယ္ခ်င္လုိ ့ ပုိက္ဆံေပးရတ့ဲ ဘ၀ေတြ….
တေထာင္ဖုိး ၃ေခြ ကိုးရီးယားေပးပါ… ျမန္မာစာတန္းထိုးေနာ္… သတိ…ေကာ္ပီရိုက္… ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ…
ျမန္မာျပည္က ကိုရီးယားမေလး ၀တ္မွ ုန္ေရြွရည္က ပုိစတာထဲက ျပံဳးျပေနတယ္...
မုန္ ့ဟင္းခါးတပြဲေပးပါ… အိုးဘဲဥထည့္… အီၾကာေကြးထည့္…
ဟိုဘက္က ေရေျမာင္းၾကီးထဲ ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္ေတြနဲ ့ အမွိ ုက္ေတြ ကြ်န္းေမ်ာၾကီးလိုပဲ… ေလသင့္ေတာ့ ရနံ ့ေလးကလဲ သင္းလို ့…
ေပၚလူးရွင္း… နားစမ္းပါ… ဟင္းရည္နဲနဲေပးပါ… ငွက္ေပ်ာအူေလးထည့္….
ဟယ္… မိုးေဟကိုမွတ္လုိ ့ ၾကည့္ေနတာ… သူ ့ေဘးက ေကာင္ကေလးက တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနလိုက္တာ… ေကာင္ကေလးအခ်င္းခ်င္းလုိ ့ေမ့ေလာက္စရာ…
ေခတ္မွီတယ္ေနာ္… ကရိ၀ိတ္မွာ ခပ္မိုက္မုိက္ ေကာင္ေလးနဲ ့ေကာင္ေလး အတြဲတတြဲ…
အဲဒီလုိ အတြဲေတြ မနွစ္က သိပ္မေတြ ့ရပါဘူး…
HIV… မပူပါနဲ ့ … သူတို ့က HIVေန ့အထိမ္းအမွတ္ေတြေတာင္ လုပ္ေနတာပဲ… ဒီေလာက္ေတာ့ knowledgeရွိမွာပါ…
ျပီးေတာ့… အီးေမးလ္ခဏ၀င္ခ်က္…
အကိုၾကားရလား… ညီမပါ… ညီမအကိုဆီလိုက္လာဖို ့ ကိစၥေျပာခ်င္လုိ ့ပါတဲ့…
နံေဘးနားက ေကာင္မေလးက မ်က္နွာလွလွေလးျပင္ျပီး ဟိုဘက္က တေယာက္ကို ခြွ်ဲခြွ်ဲေလးေျပာေနတယ္…
ဂ်ီေမးလ္ကလဲ ေနွးေနေတာ့ နားမေထာင္မိပါပဲ ၾကားေနရတယ္…
ခ်ာတိတ္… ခ်ာတိတ္… ကိုယ့္အသံၾကားရလား…
အိုး… ဟိုဘက္ ဒီဘက္… romantic… ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရုပ္ရွင္ရံုထဲ ေရာက္သြားသလား ထင္ရတယ္…
www.laynuaye.blogspot.com... ၀င္မရဘူး… ခဏနားလုိက္ဦး ေလနုေအးေရ…
၃၁ ဘိုးဘုိးဘတ္စ္ၾကီး က ကိုယ့္ကို ျပံဳးျပတယ္… ခုထိက်န္းမာေနဆဲ…
ေဆာင္းညေနက အကုန္ျမန္လြန္းတယ္…
အိမ္ေဘးက ကြမ္းယာဆိုင္ေတာင္ သိမ္းလို ့ ေကာင္ကေလးေတြ ဂီတာတီးဖို ့ ျပင္ေနၾကျပီ…
ေက်ာင္းျပီးျပီလား… အေ၀းသင္ျပီးတာ ၂နွစ္ရွိျပီ…
ဘာလုပ္ေနသလဲ… အလုပ္ရွာေနတုန္းပဲ…
မနွစ္ကတုန္းကလဲ ဒီေမးခြန္းေမးေတာ့ ဒီအေျဖပဲထြက္တာ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့…
အိမ္ထဲ၀င္ေတာ့ ေမွ်ာ္ေနတဲ့ အေဖနဲ ့အေမ…
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီလို ေမွ်ာ္သူရွိတဲ့ အေမ့အိမ္ကို ျပန္ရတဲ့ ညေနခင္းေလးေတြကို ဆြဲဆန္ ့ခ်င္သား…

တန္ခူး
11:48am 14-Dec-2009

ငယ္ေဖာ္ကြင္း

အိမ္ျပန္ေရာက္လုိ ့ အိမ္ေရွ ့ဘက္ကို လွမ္းၾကည့္မိရင္ အစီအရီ ေတြ ့ရတဲ့ တိုက္ခန္းေတြရယ္... ျပီးေတာ့ ေခတ္မွီလွပတဲ့ လံုးခ်င္းအိမ္ယာေတြရယ္ကို ေတြ ့ရရင္ တခါတေလ မ်က္ရည္၀ဲမိတယ္။ ကြ်န္မတို ့ငယ္ငယ္က ေျပးလြွားေဆာ့ကစား ေျခရာခ်င္း ထပ္ခဲ့တဲ့ ကြင္းျပင္က်ယ္က်ယ္ၾကီးကို လြမ္းမိလို ့ပါ။ တကယ္ေတာ့… ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ ့ အဲဒီကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးက ကြ်န္မရဲ့ ငယ္ေဖာ္ပဲ မဟုတ္ပါလား။

ခုလို နတ္ေတာ္လဆို အဲဒီကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးကို ပိုလြမ္းမိတယ္။ ဒီရာသီေရာက္ရင္ ကြ်န္မအေဖကေတာ့ သူ ့အဖြဲ ့ေတြနဲ ့ရပ္ကြက္စာေပေဟာေျပာပဲြ အတြက္ စလို ့လွ ုပ္ရွားေနတတ္ျပီ။ မနွစ္ကနဲ ့မတူ တမူထူးျခားေအာင္ ဒီႏွစ္ ဘယ္စာေရးဆရာေတြ ဖိတ္မလဲ၊ စာေပေဟာေျပာပဲြ စင္ျမင့္ကို ဘယ္လုိေလး ေဆာက္မလဲ၊ စာေရးဆရာေတြအတြက္ ဧည့္ခံၾကိဳဆိုေရး၊ လက္ေဆာင္ျပင္ဆင္ေရး… စတဲ့ အစည္းအေ၀းေတြနဲ ့ အေဖ အလုပ္ရွ ုပ္ေနတတ္ပါျပီ။ ကြ်န္မကေတာ့ ဒီႏွစ္ဘယ္စာေရးဆရာေတြ ပါမလဲ ဆုိတဲ့ အေျဖကို ရင္တခုန္ခုန္ ေမွ်ာ္တလင့္လင့္နဲ ့ေပါ့။ ပင္တုိင္ပါတတ္တဲ့ စာေရးဆရာေတြကေတာ့ အေဟာအေျပာေကာင္းလြန္းလို ့ နွစ္တိုင္းပြဲေတာင္းတဲ့ ဆရာေအာင္သင္း… လူငယ္ေတြအတြက္ ပညာေပးေလးေတြ ေဟာတတ္တဲ့ ေဖေဖ့သူငယ္ခ်င္း ဆရာလယ္တြင္းသားေစာခ်စ္ တုိ ့ပါ။ မွတ္မိသေလာက္ ကြ်န္မတို ့ ရပ္ကြက္စာေပေဟာေျပာပဲြကို လာဖူးတဲ့ စာေရးဆရာေတြက ဆရာခ်စ္ဦးညိဳ၊ ဆရာသုေမာင္၊ ဆရာမ မိုးမိုး(အင္းလ်ား)၊ ဆရာမ သာယာ၀တီ စမ္းစမ္းႏြဲ ့၊ ဆရာမ ေရြွကူေမနွင္း တို ့ပါပဲ။ စာေပေဟာေျပာပြဲ မစခင္ ကတည္းက ကြင္းေထာင့္က အိမ္မွာ ဆရာေတြကို ဧည့္ခံတာမို ့ ကြ်န္မက အေစာၾကီး အဲဒီအိမ္ေရာက္ေနတတ္ပါတယ္။ ျမန္မာ၀တ္စံုေလးေတြနဲ ့ က်က္သေရရွိရွိလွေနတဲ့ ေပၚဦးေပၚဖ်ား သဇင္ေတြ ေ၀ေနေအာင္ ပန္ထားတတ္တဲ့ က်က္သေရရွိလြန္းတဲ့ စာေရးဆရာမေတြကို မလွမ္းမကမ္းက ပါးစပ္ေလး အေဟာင္းသားနဲ ့ ေငးရတဲ့ အရသာက ဘာနဲ ့မွ မတူပါဘူး။ စာေရးဆရာေတြမ်ား စာအေရးေကာင္းရံုတင္မက စကားေျပာကလဲေကာင္းဆိုေတာ့ ေဟာေျပာပြဲမတိုင္ခင္ ကတည္းက သူတို ့အခ်င္းခ်င္း စကားေျပာၾကတာ နားေထာင္လို ့ မ၀ပါဘူး။ စာေပေဟာေျပာပဲြ မစခင္ အခမ္းအနားမွ ူး လုပ္တတ္တဲ့ ကြ်န္မအေဖက စာေရးဆရာ တဦးခ်င္းဆီရဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇ၀င္၊ သူနာမည္ၾကီးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္း အနည္းငယ္ေျပာျပီး တဦးခ်င္းဆီ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းခ်မ္းခ်မ္း စီးစီးထဲမွာ ဟိုးစင္ျမင့္ထက္ကို ေငးေမာနားေထာင္ရင္း အခ်ိန္ကုန္လုိ ့ ကုန္မွန္း မသိနိုင္ေအာင္ပါပဲ။ စာေပပရိသတ္ တစက္ကေလးမွ မျငီးေငြ ့ေအာင္ ေျပာတတ္ ေဟာတတ္လြန္းတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲၾကိတ္ျပီး အားက်မိခဲ့တာပါ။ ဆရာေအာင္သင္းကေတာ့ အျမဲေနာက္ဆံုးမွ ပြဲသိမ္းေဟာတတ္ပါတယ္။ ေခတ္ကို အျမဲထင္ဟပ္ေအာင္ ေဟာတတ္လြန္းတဲ့၊ လူငယ္ေတြအတြက္ အေလးေပးေဟာေလ့ရွိတဲ့ ဆရာ့ အေဟာအေျပာမွာ နစ္ျမဳပ္သြားတာမ်ား မနက္လင္းအားၾကီး ၂နာရီ ၃နာရီ ထိုးတဲ့အထိပါပဲ။ သားအဖနွစ္ေယာက္ ပြဲျပီးေတာ့မွ ခ်မ္းရေကာင္းမွန္းသိျပီး လက္ကေလးေတြဖြက္္ အိမ္ျပန္ၾကတ့ဲ ေဆာင္းနံနက္ေတြ ခုခ်ိန္ထိ လြမ္းမိပါရဲ့။

အဲဒီကြင္းထဲမွာပဲ လြတ္လပ္ေရးပဲြကို နွစ္စဥ္က်င္းပတတ္ပါတယ္။ မနက္ ၅နာရီေလာက္ကတည္းက “ေစာေစာအိပ္လုိ ့ ေစာေစာထလုိ ့ ေစာေစာလမ္းေလွ်ာက္ၾကပါစို ့” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံကို အိပ္ယာထဲက စၾကားေနရပါျပီ။ အရင္က ေကြးေနေအာင္ အိပ္တတ္သူ ကြ်န္မကေတာ့ ၀ိရိယေကာင္းေကာင္းနဲ ့ အေစာၾကီးထျပီး မနက္စာေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မစားျဖစ္ပဲ ကြင္းထဲကို ေျပးေတာ့တာပါပဲ။ အေျပးျပိဳင္ပဲြ၊ မုန္ ့စားျပိဳင္ပဲြ၊ အားလူးေကာက္၊ ေလ်ွာတိုင္တက္၊ ထုတ္ဆီးတိုး၊ ေဘာလံုးပဲြ၊ သံပုံးရိုက္ျပိဳင္ပြဲ… စသျဖင့္ သူ ့ေနရာနဲ ့သူ ျပိဳင္ပြဲေတြ အစီအရီ။ ကိုယ္ျပိဳင္ခ်င္တဲ့ ျပိဳင္ပြဲကို စာရင္း၀င္ေပးျပီး ျပိဳင္ရံုပါပဲ။ ကြ်န္မကေတာ့ အေျပးနဲ ့ ပတ္သက္တဲ့ျပိဳင္ပဲြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ၀င္ျပိဳင္တတ္ပါတယ္။ တေန ့လံုး ကြင္းထဲမွာ ျပိဳင္ပြဲေတြ လုပ္လိုက္တာ ညၾကီးမိုးခ်ဴပ္အထိပါပဲ။ အစီအစဥ္ေၾကျငာသူေတြ ခမ်ာ အသံေတြ နာ။ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြ အကုန္လုံး ကြင္းထဲေရာက္ေနတယ္ ထင္ရေအာင္ တကြင္းလံုး လူေတြ ေဖြးေဖြးလွ ုပ္ေနတတ္ပါတယ္။

တခါတခါက်ေတာ့ ကြင္းထဲမွာ ဇာတ္ပြဲေတြ ကန္ထရိုက္ယူတတ္ပါေသးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေရြွမန္းသဘင္ ဇာတ္ပြဲကို ပထမဆုံး ၾကည့္ဖူးတာ ကြင္းထဲက ဇာတ္ရံုထဲမွာပါ။ မင္းသားခ်မ္းသာကို ေကာင္မေလးေတြ၊ အန္တီၾကီးေတြ သဲသဲလွ ုပ္ၾကတာ အဲဒီကြင္းထဲမွာ စေတြ ့ဖူးခဲ့တာပါ။ ညဘက္ဇာတ္က ေန ့ဘက္က်ေတာ့ နီးစပ္ရာအိမ္ေတြမွာ ေရမုိးခ်ိဳးၾကတ့ဲ မင္းသမီးေတြကို ကေလးဆိုေတာ့ ျမင္ဖူးခ်င္လုိ ့ သြားသြားေခ်ာင္းၾကည့္ဖူးပါတယ္။ ဦးေမာင္ေမာင္ ဆပ္ကပ္ ကိုလဲ ကြင္းထဲမွာပဲ ၾကည့္ခဲ့ဘူးတာပါပဲ။ ကမာၻလံုးၾကီးထဲ ဆုိင္ကယ္စီးတဲ့အသံကို ညတိုင္းလိုလုိ အိမ္ကၾကားရပါတယ္။ ဘာအထိမ္းအမွတ္မွန္း မမွတ္မိေတာ့တဲ့ ဘဲေလးစိမ္း အျငိမ့္ပဲြ အလြတ္ပြဲ( ပိုက္ဆံေပးစရာမလို) ကိုလဲ ကြ်န္မနဲ ့ ကြ်န္မၾကီးၾကီး ေရွ ့ဆံုးက ေနရာရေအာင္ ဦးၾကည့္ခဲ့ၾကေသးတယ္ေလ။ လူရြွင္ေတာ္ မိုးေက်ာ္နဲ ့ ဆိုနီဆုိတာ ခုထိမွတ္မိေနေသးတယ္ေလ။

သၾကၤန္မတိုင္ခင္မွာ အဲဒီကြင္းထဲမွာ ကုလားဘုရားမီးနင္းပြဲ နွစ္စဥ္က်င္းပေလ့ ရွိပါတယ္။ ညေနေစာင္းမွာ လမ္းထိပ္ ဘုရားေက်ာင္းက အပ္ေတြ တကိုယ္လံုး စိုက္ထားတဲ့ မီးနင္းသူေတြ တီးလံုးနဲ ့အတူ ဟိုရမ္းဒီရမ္းကလို ့ ကြင္းထဲကို လာၾကပါတယ္။ ၀ါသနာၾကီးတဲ့ ကြ်န္မတို ့ တူအရီးက မီးရဲရဲထေနတဲ့ မီးနင္းမယ္ ့ေနရာေဘးက စည္းရိုးမွာ အဆင္သင့္ေနရာယူလုိ ့ေပါ့။ အေဖနဲ ့အေမက ကြ်န္မ ထိမိခိုက္မိမွာ ေၾကာက္လို ့ ဘယ္ေတာ့မွ မသြားခိုင္းပါဘူး။ နွစ္တုိင္း အဆူခံထိသလုိ နွစ္တိုင္းလဲ သြားျမဲပါပဲ။ မီးအိုးပိုက္ျပီး မီးနင္းသူနဲ ့၊ အပ္စိုက္ျပီးမီးနင္းသူနဲ ့ အေတာ္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္။ တခါတေလ မီးနင္းသူေတြထဲ ရပ္ကြက္ထဲက အသိအေဒၚၾကီးေတြ၊ အကိုၾကီးေတြေတာင္ ပါလိုက္ေသးပါတယ္။ အဲဒီလုိ မီးနင္းပဲြ အထိမ္းအမွတ္နဲ ့ ညက်ေတာ့ ကြင္းထဲမွာ ရုပ္ရွင္္ မိုးလင္းေပါက္ ၃ကား အလကားျပပါတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း ကြ်န္မတို ့ တူအရီးနွစ္ေယာက္က ထိပ္ဆံုးမွာ ဖ်ာအဆင္သင့္ဦးျပီး ေမာ့ၾကတာပါပဲ။ တကားျပီးသြားတိုင္း မလွမ္းမကမ္းက မုန္ ့တန္းမွာ ေရမုန္ ့၊ ေခါက္မုန္ ့၊ မုန္ ့လင္မယား၊ အေၾကာ္စံု၊ သရက္ကင္… သြားရည္စာ အစံုစားရတာလဲ အရသာတမ်ိဳးပါ။ မနက္လင္းအားၾကီး ရုပ္ရွင္ျပီးရင္ ဖ်ာေလးလိပ္လို ့ အိမ္ေသာ့ကို လူၾကီးေတြ မၾကားေအာင္ တိတ္တိတ္ေလးဖြင့္ ျပန္အိပ္တတ္ၾကတာလဲ ကြ်န္မတို ့ တူအရီးပါပဲ။ သၾကၤန္ဆိုရင္ေတာ့ ကြင္းထဲမွာ သံခ်ပ္ဆုေပးမ႑ဋ္ၾကီးက ခမ္းခမ္းနားနား။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို တမိသားစုလံုး ၾကည့္ေနက်မို ့ ခိုးေၾကာင္ခုိး၀ွက္ သြားစရာမလိုပါဘူး။ အေဖက သံခ်ပ္၀ါသနာပါသူမိုလား။ ကြင္းတခုလံုး သံခ်ပ္သံ ဆူဆူညံနဲ ့ သၾကၤန္ပီသတဲ့ သၾကၤန္ေန ့ရက္ေတြပါ။ မွတ္မိေနတဲ့ သံခ်ပ္အဖြဲ ့ေတြက အင္အား၊ ယဥ္ေက်းေမာင္၊ ဒဲ့ဒိုး စတဲ့အဖြဲ ့ေတြပါပဲ။

အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ ငယ္ငယ္က အိုးပုတ္တိုင္း ကစားဖို ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အရွာထြက္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ အ၀တ္ရုပ္တမ္းေဆာ့ဖို ့ စက္ခ်ဴပ္ဆုိင္က ျဖတ္စညွပ္စေတြ သြားေကာက္တတ္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ အေမ့ပန္းပင္ေတြအတြက္ ေနာက္ခ်ီး(ႏြားခ်ီး) အေကာက္ထြက္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲမွာပဲ လူရည္ခြ်န္ေျဖဖို ့အတြက္ အားကစားေလ့က်င့္ခဲ့တာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးကို လွမ္းျမင္ရတဲ့ ၀ရန္တာမွာ ေန ့စဥ္ေန ့တိုင္း စာက်က္ခဲ့ရတာ။ အဲဒီကြင္းၾကီးထဲက ျဖတ္သန္းလာတဲ့ ေလနုေအးေလးေၾကာင့္ ေႏြရက္ေတြက ေႏြနဲ ့မတူ ေအးျမခဲ့တာ။ ခုေတာ့ ကြ်န္မငယ္ေဖာ္ကြင္းၾကီးက အစိတ္စိတ္ အမြွာမြွာ အပုိင္းပိုင္း အျပတ္ျပတ္။ အဲဒီေနရာမွာ တခ်ိန္က ရပ္ကြက္ရဲ့ အစည္ကားဆံုးေနရာ၊ အထိမ္းအမွတ္ပြဲေတြ က်င္းပခဲ့တဲ့ေနရာ၊ ငယ္ဘ၀ရဲ့ ေျခရာေတြ ထပ္ခဲ့တဲ့ေနရာ ကြင္းၾကီးတကြင္း ရွိခဲ့တယ္လုိ ့ဆိုရင္ ကြ်န္မကို ကေလးေတြက မယံုနိုင္တဲ့ သံသယမ်က္၀န္းေတြနဲ ့ ၾကည့္ၾကဦးမယ္ ထင္ပါရဲ့။

တန္ခူး
2:54pm 19-Nov-2009

ဟိုဟိုဒီဒီ နို၀င္ဘာ

ျမန္မာေက်ာင္းသားေလး ၂ ေယာက္ အိမ္ေျပာင္းဖို ့ တက္စီထဲ ပစၥည္းေတြ တင္ေနတုန္း ေလာ္ရီကားက ေနာက္ကေန ၀င္တုိက္လုိ ့ ေျခေထာက္ေတြ အျပင္းအထန္ ဒဏ္ရာရတဲ့ သတင္းကို ဖတ္ျပီး အေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ဒီမွာ တခုုုခုျဖစ္ရင္ ေဆးကုသစရိတ္က အရမ္းမ်ားပါတယ္။ အသက္အာမခံ မ၀ယ္ထားရင္ ပုိဆိုးပါတယ္။ ဒီကေလးနွစ္ေယာက္က ေက်ာင္းလာတက္ေနတာဆိုေတာ့ ဘယ္အသက္အာမခံ ၀ယ္နုိင္ပါ့မလဲ။ ေကာင္မေလးရဲ့ ေဆးကုသစရိတ္ဆို ေဒၚလာ ၇ ေသာင္းေလာက္ က်ေနျပီတဲ့။ ကိုယ္တတ္နိုင္သေလာက္ အလွဴေငြ ပါ၀င္ဖို ့ အီးေမးလ္ေတြ ရေတာ့ ေတာ္ပါေသးရဲ့လို ့ စိတ္ထဲ ဟင္းခ်နိုင္ပါတယ္။ ဒီနိုင္ငံမွာ ျမန္မာေတြ အေတာ္မ်ားေနတာ တေယာက္ကို အနည္းဆံုး $10 နွ ုန္းနဲ ့ ဒါမွမဟုတ္ $5 နွ ူန္းနဲ ့ပဲ လွ ူၾကဦး သူတို ့အတြက္ အေတာ္ အေထာက္အကူရမွာပါ။ နဲတယ္မ်ားတယ္ သေဘာမထားပဲ ကိုယ္တတ္နိုင္သေလာက္ လွ ူျဖစ္လိုက္တာက ပိုထိေရာက္မယ္လုိ ့ ထင္မိပါတယ္။ သူတို ့ခမ်ာ မိေ၀းဖေ၀း သူစိမ္းေတြ ၾကားထဲ ေက်ာင္းလာတက္ေနရတဲ့ အျပင္ ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳးနဲ ့ ၾကံဳရေတာ့ အေတာ္ကို အားငယ္၀မ္းနည္းေနၾကမွာပါ။ ဒီလို တကယ္လုိအပ္ေနတဲ့သူကို လွ ူရတဲ့ အလွ ူက ပိုျပီး အက်ိဴးရွိပါတယ္။ တဆက္တည္း အလွ ူေငြ ထည့္၀င္ဖုိ ့ နွိ ုးေဆာ္တဲ့ volunteer ေတြနဲ ့ အသက္အာမခံကိစၥ၊ ေဆးရံုကိစၥ ကူညီေပးသူေတြကိုလဲ ေလးစား ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ လူအခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္းကူညီၾကလိုတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ ့ စိတ္ဓါတ္ကို ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။

ခုတေလာ လူက အလုပ္ရွ ုပ္ခ်က္ကေတာ့ သတင္းစာလဲ မဖတ္နုိင္၊ တီဗီြလဲ မၾကည့္နုိုင္နဲ ့ မနက္မိုးလင္းတာနဲ ့ ကြန္ျပဴတာၾကီးထဲ ေခါင္း၀င္မတတ္ ညလဲအေတာ္မိုးခ်ဴပ္တဲ့အထိပါ။ ဟုိတေန ့က အရာရွိက ၾကားျပီးျပီလား သတင္းထူးဆုိေတာ့ ကြ်န္မက မွ ုန္၀ါး၀ါးနဲ ့။ အေဖအရင္းက သူ ့မိန္းမမရွိတုန္း သူေမြးထားတဲ့ ၅နွစ္နဲ ့ ၃နွစ္အရြယ္ ကေလးနွစ္ေယာက္ကို မီးရွိ ု ့သတ္ျပီး သူ ့ကိုယ္သူပါ သတ္ေသသြားတယ္တဲ့။ ဘုရား… ဘုရား။ အဲလိုသတင္းမ်ိဳးၾကားရရင္ ရင္ထဲမွာေမာျပီး အသက္ရွ ုေတြ က်ပ္မိတယ္။ မနွစ္ကလဲ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ သူ ့ကေလးနွစ္ေယာက္နဲ ့အတူ သတ္ေသသြားတာ ၾကားရေသးတယ္။ ခုလာျပန္ျပီ။ အရာရွိက အဲဒီသတင္းၾကားရတာ သူအရမ္းpainful ျဖစ္တယ္လို ့ ေျပာေတာ့ ကိုယ္လဲ နားလည္မိပါတယ္။ မိခင္ေတြဆို ခံစားခ်က္က ပိုဆိုးမယ္ထင္တယ္ေလ။ အဲဒီမွာ ထံုးစံအတုိင္း စဥ္းစားျပီး ေမးမိတာပါပဲ။ ဒီမွာက အိမ္ခန္းေလးေတြနဲ ့ ေနတာ။ ဟိုဘက္အခန္းက ေခ်ာင္းဟန္ ့တာေတာင္ ဒီဘက္အခန္းက ၾကားရတတ္ေသးတာ။ ဒီေလာက္ မီးရွို ့သတ္တာေတာင္ အိမ္နီးခ်င္းေတြက မသိလိုက္ဘူးတဲ့လား။ နဲနဲေလးမွ သံသယမျဖစ္ဖူးတဲ့လား။ ကေလးေတြရဲ့ “အေဖရယ္မလုပ္ပါနဲ “့ ဆိုတဲ့ အသံကိုေတာင္ အိမ္နီးခ်င္းတခ်ိဳ ့က ၾကားတယ္ဆုိပဲ။ တခုခုပံုမွန္မဟုတ္ပဲ ျဖစ္ပ်က္ေနတာ တကယ္ေတာ့ သိသာမွာပါ။ ေနနိုင္လြန္းတဲ့ စိတ္ေတြ။ တကယ္လုိ ့မ်ား အျပင္က တံခါးဘဲလ္ကို နိွပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ရဲကို ဖုန္းေလး တခ်က္ေကာက္လွည့္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လုပ္လုိက္နုိင္ရင္ ကေလးေတြေရာ လူၾကီးအသက္ပါ ကယ္တင္နိုင္ရင္ ကယ္တင္နိုင္မွာပါ။ (မနွစ္က ပို ့စ္တခုမွာ ေလးေလာင္းျပိဳင္လူသတ္မွ ုတခုမွာလဲ အဲဒီလို ေတြးျပီး ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္)။ အရာရွိက သူ ့နိုင္ငံျဖစ္ေပမယ့္ ကိုယ္ေထာက္ျပတာကို လက္ခံတယ္။ ေနာက္ပိုင္းမ်ိဳးဆက္ေတြ ပိုဆိုးလာတယ္လုိ ့ သူက ဆိုပါတယ္။ သားအတြက္ေတြးပူမိရင္း မိဘဆရာေတြ ့ဆံုပြဲ ၾကိဳတင္ေဆြးေႏြးတဲ့ formထဲမွာ ကေလးေတြ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ ပိုခ်စ္ခင္ သံေယာဇဥ္ရွိၾကဖုိ ့ ေမတၱာထားတတ္ဖို ့ ရိုင္းပင္းကူညီတတ္ဖို ့့ programေလးေတြ သင္ရိုးထဲ ထည့္သင္ဖို ့အၾကံေပးမိတယ္။

ဟိုတလက အိပ္ခါးနီး တခုခုတူးတဲ့ အနံ ့ရလို ့ အမ်ိဴးသားကို အေဖာ္စပ္ေတာ့ သူလဲ အနံ ့ရတယ္တဲ့။ တူးနံ ့က အမဲသားလို အသားတမ်ိဳးတူးနံ ့ပါ။ အဲဒီေန ့က အိမ္မွာ မီးခိုးတိတ္ဆိုေတာ့ ကိုယ့္အိမ္က မဟုတ္တာေသခ်ာတာမို ့ မိုးခ်ဴဳပ္မွ ဟင္းခ်က္တတ္တဲ့ ေအာက္ထပ္အိမ္ကလို ့ပဲ စိတ္ထဲထင္မိတာ။ တေျဖးေျဖး အနံ ့က ဆိုးလာတဲ့ အျပင္ မီးခိုးေတြပါ အေပၚေရာက္လာေတာ့ နွစ္ေယာက္လံုး လွ ုပ္လွ ုပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားပါတယ္။ တံခါးဖြင့္ျပီး အျပင္ထြက္ၾကည့္ေတာ့ မီးခိုးေတြ ေတြ ့ရပါတယ္။ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ တုပ္တုပ္မွ မလွ ုပ္ၾကေတာ့ မေနနိုင္ပဲ တံခါးေတြ ေခါက္ေမးမိတယ္။ သူတို ့ကလဲ အဲဒီေတာ့မွ ျပာျပာသလဲ။ သူတို ့အိမ္ေတြက မဟုတ္တာ ေသခ်ာတဲ့အခါ အမ်ိဳးသားက ဘယ္ကလဲ ေသခ်ာေအာက္ တိုက္ေအာက္ဆင္းၾကည့္ပါေတာ့တယ္။ ၆ ထပ္က လူၾကီးတေယာက္က တတိုက္လံုး ထူးထူးျခားျခား သူတေယာက္ပဲ ထြက္ၾကည့္ျပီး တိုက္ေအာက္ေရာက္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသားကို ေအာ္ေျပာပါတယ္။ ၅ ထပ္က… မင္းလဲ တက္လာခဲ့ ငါနဲ ့အတူသြားမယ္တဲ့။ သူတို ့ နွစ္ေယာက္သြားျပီး တံခါးေခါက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ တံခါးလာမဖြင့္ေပးပါဘူး။ သူတို ့လဲ တံခါးကို မရရေအာင္ ဖြင့္မွ ျဖစ္မယ္လုိ ့ တိုင္ပင္ေနတုန္း လူငယ္ေလးတေယာက္ အျပင္က ျပန္လာပံုနဲ ့ ေျပးလာျပီး ဒါင့ါအိမ္ဆို တံခါးဖြင့္ပါတယ္။ တံခါးဖြင့္လိုက္မွ အိမ္ထဲဘာမွ မျမင္ရေအာင္ မီးခိုးေတြ ပိတ္ေမွာင္ေနတယ္ဆိုပဲ။ ခဏေနေတာ့ မီးခိုးၾကားထဲက အဖုိးၾကီး တေယာက္ထြက္လာမွ အားလံုးသေဘာေပါက္ပါေတာ့တယ္။ လူငယ္ေလးက ငါ့အေဖဟင္းခ်က္ျပီး ေမ့သြားတယ္ထင္တယ္တဲ့။ မီးဖိုကေတာ့ မီးေတြေတာက္ေနလို ့ အကုန္၀ိုင္းျပီးျငိွမ္းရပါတယ္။ ကံေကာင္းလို ့ပါ။ တကယ္လုိ ့သာ လူငယ္ေလး အခိ်န္မွီေရာက္မလာခဲ့လုိ ့ရွိရင္… ကြ်န္မအမ်ိဳးသားနဲ ့ ၆ထပ္က လူၾကီးသာ ငါ့အိမ္က ေညွာ္တာမွ မဟုတ္တာဆိုျပီး အိမ္တံခါးေလး အသာပိတ္ေနခဲ့ရင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အဖုိးၾကီး မီးခိုးေငြ ့ေတြထဲ တခုခုျဖစ္သြားနိုင္တဲ့အျပင္ အဲဒီအခန္းကစတဲ့ မီးက ဘယ္ေလာက္ထိ ပ်ံ ့နွံ ့သြားမယ္ မသိပါဘူး။ ၾကြက္ကေလး ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ေတြ ့တဲ့ ပံုျပင္လုိပါပဲ။ ငါနဲ ့မဆိုင္ဆို ဘာသိဘာသာေနခဲ့ရင္ တခိ်န္က် ငါ့ဆီ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာသလုိပဲေပါ့။ ငယ္ငယ္တုန္းက သင္ခဲ့ရတဲ့ ဖတ္စာေလးသြားသတိရတယ္။ လဲေနသူကို ထူေပးပါ… အားငယ္သူကို အားေပးပါတဲ့။

ဒီမွာ အဲဒီလုိ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ ေႏြးေထြးမွ ုေတြ ပါးလ်လာလုိ ့ ထင္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းၾကံတဲ့ အျဖစ္ေတြ၊ ရထားလမ္းထဲ အတင္းခုန္ခ်တဲ့အျဖစ္ေတြ၊ ယဥ္ယဥ္ေလးရူးရတဲ့အျဖစ္ေတြ အေတာ္ကိုမ်ားပါတယ္။ ရံုးမွာ အဲဒီလို အခက္အခဲေတြ ခံနုိင္ရည္မရွိတဲ့အခါ တေယာက္ထဲျမိဳသိပ္မထားဖို ့ အၾကံဥာဏ္ေတာင္းခံဖုိ ့ counselor လုပ္တဲ့ company တခုကို ငွားထားပါတယ္။ အဲဒီသတင္းၾကားမိေတာ့ အဖိုးကို သတိရမိတယ္။ ဟိုတခါ အညာျပန္ေတာ့ ကိုယ္နဲ ့စိမ္းတဲ့ မ်က္ႏွာစိမ္းေတြ အဖိုးဆီ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္နဲ ့။ သူတို ့က တုိးတိုး တိုးတိုးနဲ ့ ေျပာၾကေတာ့ ကိုယ္လဲ စပ္စုမရ။ ေနာက္မွ သိရတာက အဖုိးတုိ ့ ရပ္ကြက္ထဲက ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ၾကတဲ့ လင္မယားေတြတို ့ သားအဖအခ်င္းခ်င္း နားလည္မွ ုလြဲၾကတာေတြကို အဖုိးဆီမွာ အဆံုးအမလာခံ အၾကံဥာဏ္ လာယူၾကတယ္ဆုိပဲ။ ကြ်န္မအဖိုးက အသက္၉၀နားနီးေနျပီဆိုေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက အၾကီးဆံုးကို ဂါရ၀ျပဴ အဆံုးအမ နာယူၾကတာ ၾကားရတာ ၾကည္ႏူးစရာပါ။ သူမ်ားအပူကို မွ်ယူေျဖရွင္းေပးလို ့ အပူေတြ ျငိမ္းသြားတာ သူလဲ ဘယ္ေလာက္ကုသိုလ္ရလုိက္ပါသလဲေနာ္။ ဒီနိုင္ငံက counselor အယူအဆလိုမ်ိဳးကို ကြ်န္မတုိ ့နုိင္ငံမွာေတာ့ ဟိုးေရွးေခတ္ကတည္းက ယဥ္ေက်းမွ ုတရပ္ အေနနဲ ့ က်င့္သံုးလာတာ ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းလွပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲ အခ်င္းခ်င္း ရန္ျဖစ္ၾကရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လမ္းမွာကားေပၚမွာ ခရီးသြားအခ်င္းခ်င္း ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ၾကရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျဖန္ေျဖမယ့္ counselorေတြက သူ ့အလိုလို အနီးအနားပတ္၀န္းက်င္မွာ ေပၚလာေအာင္ နီးစပ္လြန္းတဲ့ နွလံုးသားေတြ သံေယာဇဥ္ေတြကို ကြ်န္မျဖင့္ ေစ့ေစ့ေတြးေလ ၾကက္သီးေမြွးညွင္းထေအာင္ အံ့ၾသေလပါပဲ။

မနက္ျဖန္ Nov 13th က World Kindness Dayပါ။ ၾကင္နာမွ ုေတြ ရွားပါးတဲ့ အရပ္မွာ ကြ်န္မ အီးေမးလ္ တေစာင္ ခုေလးတင္ရပါတယ္။ ကြ်န္မတို ့ ႒ာနရဲ့ Kindness Dayကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ အစီအစဥ္ကေတာ့ ေန ့တဓူ၀ ကြ်န္မတို ့ပတ္၀န္းက်င္ေလး သန္ ့ရွင္းသပ္ရပ္ေအာင္ ေစတနာ အျပည့္နဲ ့ လုပ္ေပးရွာတဲ့ သန္ ့ရွင္းေရးအန္တီကို လက္ေဆာင္ေလးေပးဖို ့ ကိုယ္တတ္နုိင္သေလာက္ ပါ၀င္လွ ူဒါန္းၾကတဲ့ အစီအစဥ္ပါပဲ။ အဲဒီလုိ ေမတၱာတရားေလးေတြနဲ ့ ေႏြးေထြးတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ေလးျဖစ္ေအာင္ လွံ ု ့ ေဆာ္ စည္းရံုးေပးတဲ့ ကြ်န္မလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အမၾကီးကို အရမ္းေလးစားၾကည္ညိဳမိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူေရြးခ်ယ္လုိက္တဲ့သူဟာ ကြ်န္မသံေယာဇဥ္ၾကီးရတဲ့၊ အလုပ္မလာရင္ ေနမ်ားမေကာင္းလို ့လားလုိ ့ စိုးရိမ္မိတဲ့၊ သူ ့အိမ္က အပင္ေသးေသးေလးေတြကို ကြ်န္မအလုပ္စားပဲြေဘးမွာ အလွဆင္ဖို ့ ပန္းအိုးလွလွေလးနဲ ့ လက္ေဆာင္ေပးတတ္တဲ့၊ သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္တဲ့အခါ သူ ့အိမ္သူရာလုိ ေစတနာထားလုပ္ေပးတတ္တဲ့ သန္ ့ရွင္းေရးအန္တီျဖစ္ေနလို ့ ပိုလို ့ၾကည္ႏူး၀မ္းသာမိပါတယ္။ World Kindness Dayမွာ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က တစံုတေယာက္ကို ကူညီျဖစ္ေအာင္ ကူညီၾကစို ့လား။

(Nov 13th World Kindness Day အမွတ္တရ)
(တခါတခါ အေၾကာင္းအရာ ေသးေသးေလးေတြကို ေရးခ်င္ျပီး ပို ့စ္တခုလို ခ်ဲ ့ေရးျပန္လဲ မေကာင္း… ေရးကလဲေရးခ်င္ဆိုေတာ့… မေရးျဖစ္ပဲ စိတ္ထဲမွာသာ ရွိျပီး ေပ်ာက္သြားတာ အေတာ္မ်ားပါတယ္… ဟိုတခါက ဟိုဟိုဒီဒီဆိုျပီး အသုတ္စံုလို ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္… ခုလဲ အဲဒီလို အေၾကာင္းအရာေလးေတြ ေရးခ်င္လာျပန္တာေၾကာင့္ ဟိုဟိုဒီဒီ နို၀င္ဘာလို ့ ေပးျပီး ေရးလိုက္ပါတယ္… ေနာင္လဲ ေရးျဖစ္တဲ့လေလး ေနာက္ကထည့္ျပီး ဟိုဟိုဒီဒီေလးေတြ စိတ္ထဲေပၚရင္ေပၚလာသလို ေရးမိေနဦးမယ္ ထင္ပါတယ္… တကူးတက ဖတ္ေပးၾကတာ ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္)


တန္ခူး
5:36pm 12-Nov-2009

အေမတူသား

သားေလးေမြးခါစကေန ၄နွစ္သား(မနွစ္ကေလာက္အထိ) ေတြ ့တဲ့သူတိုင္းက အေဖတူသားေလးလုိ ့ မွတ္ခ်က္ခ်ၾကေတာ့ ျပံဳးျပံဳးေလး ေနေနရေပမယ့္ ကိုယ့္သားေလးျဖစ္ျပီး ကိုယ္နဲ ့သိပ္မတူေတာ့ စိတ္မေကာင္းသလိုလို ၀မ္းနည္းသလိုလို ျဖစ္မိတာ အမွန္ပဲ။ ဘယ္သန္တာေလးရယ္၊ ပုတိုတို လက္သည္း၊ေျခသည္းေလးေတြ တူပါေသးတယ္ဆို စိတ္ကိုေျဖရတယ္။ သားေမြးခါစက သူ ့ဆံပင္ေတြက ဒူးရင္းသီးလုိ မာမာေထာင္ေထာင္ၾကီးေတြ။ သူ ့အေဖဆံပင္နဲ ့ တပံုစံထဲ။ ေနာက္ ဆံပင္သန္လြန္းလို ့ ခေလးပင္ပန္းမွာေၾကာက္လုိ ့ ရိတ္ရင္းရိတ္ရင္းနဲ ့ သားဆံပင္ေလးေတြက ကိုယ့္ဆံပင္လို ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလး… ျပီးေတာ့ အညိဳေရာင္ေလးျဖစ္လာေတာ့… ေဟး… ကိုယ္နဲ ့တူတာ တခုရျပန္ျပီဆုိ ေပ်ာ္လိုက္ရတာ။ ဒီနွစ္ပိုင္းအတြင္းမွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သားက အေမနဲ ့ပိုတူတူလာတယ္ လုိ ့ဆိုေတာ့ သူ ့အေဖမသိေအာင္ ၾကိတ္ျပီး ၀မ္းသာမိေနတာ။ အထူးသျဖင့္… သားမ်က္လံုးေလးေတြက အေမနဲ ့တူတယ္ဆိုပဲ။

ညေနသူ ့အေဖလာၾကိဳျပီး ျပန္တဲ့လမ္းခရီးမွာ သားနဲ ့အေမ အက်င့္စရိုက္တူတာ ပိုေပၚလြင္ထင္ရွားပါတယ္။ ကုိယ္ကလဲ သူ ့အေဖကို တေန ့လံုး ရံုးမွာျဖစ္သမွ်ေျပာျပခ်င္… သားကလဲ သူ ့ေက်ာင္းမွာျဖစ္သမွ်ေျပာျပခ်င္နဲ ့… သားနဲ ့စကားလုေျပာရပါတယ္။ တခါတေလ သူ ့အေဖက ဘယ္သူ ့စကားနားေထာင္ရမွန္းမသိ… ကားကလဲ ေမာင္းရေသးဆိုေတာ့ ဒီသားအမိနဲ ့ေတာ့ခက္ပါတယ္ဆို ဟားတိုက္ ရယ္ေမာေတာ့တာပဲ။ သားကလဲ ဘယ္ေလာက္လူလည္က်သလဲဆို ကြ်န္မျငိမ္ေနရင္ သူပါလိုက္ျငိမ္ျပီး ကြ်န္မေျပာမွ လိုက္ေျပာတတ္ပါတယ္။ သူ ့အေဖကို သူတေယာက္ထဲ occupyလုပ္ခ်င္တာေလ။ သားေမေမေျပာမယ္ျပီးမွ ေျပာေနာ္ဆို သူ ့အေဖက ကိုယ့္ကို ကေလးနဲ ့ျပိဳင္စကားလုေျပာတယ္လုိ ့ ေ၀ဖန္ပါေသးတယ္။ အိမ္မွာ တေယာက္ထဲရွိေပမယ့္ အခ်ိန္ျပည့္သားအသံနဲ ့ ေ၀ဆာေနတတ္ပါတယ္။ တနွစ္တခါ ျမန္မာျပည္ျပန္ရင္ ကိုယ့္အိမ္က ကိုယ့္အသံနဲ ့ေ၀ဆာေနသလိုပါပဲ။ အေမကေတာ့ ေျပာတယ္… “ညည္းျပန္ေရာက္ေနတာ ေၾကျငာစရာမလိုဘူး” တဲ့။ ခုဆို အေမတူသား ေမာင္စကားမ်ားေလးပါ ပိုတိုးလာေတာ့ အိမ္မွာ ေခါင္းေလာင္းေတြ အမ်ားၾကီးေပါ့။

ဟိုတေလာက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ့ သမီးေလးေမြးေန ့ကို gameေလးေတြနဲ ့ က်င္းပပါတယ္။ တခုေသာgameက အကျပိဳင္ပဲြပါ။ သားမ်ား ေၾကာင္ေနမလား ေအာင့္ေမ့တယ္ အသားကုန္ က ေနတဲ့ သားကို ၾကည့္ျပီး အားလံုးက ပြဲက်ၾကပါတယ္။ အကမွာ အျပတ္mood၀င္ျပီး ကေနတာပါ။ သူ ့ကို ဘယ္သူ ့မွလဲ မသင္ေပးရပဲ သူ ့ဘာသာ က ေနတာၾကည့္ျပီး သူ ့အေဖက တုိးတိုးေလး လာေျပာပါတယ္။ အေမတူသားပဲ။ အဲဒီေန ့က သားက အကအေကာင္းဆံုးဆုရသြားေတာ့ သူရတဲ့ ဆုေလးကို တျမတ္တနိုးနဲ ့။ ျပီးခဲ့တဲ့လက ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ သမီးေမြးေန ့သြားေတာ့လဲ အကဆု ရျပန္ပါေသးတယ္။ ေက်ာင္းတုန္းက သၾကၤန္မွာ က ခ်င္ ခုန္ ခ်င္တဲ့ ပိုးကို အေဖ ဘယ္လိုမွ မသတ္နုိင္ပဲ ေနာက္ဆံုးလက္ေလ်ာ့ ခြင့္ျပဴလိုက္ရတဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုယ္ သတိရမိပါတယ္။ သူ ့အေဖက လူအမ်ားၾကီးေရွ ့ မင္းတို ့မုိ ့ မရွက္တယ္လို ့ ကိုယ္တို ့ သားအမိနွစ္ေယာက္ကို ကဲ့ရဲ့တတ္ေသးရဲ့။

ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က သားေနမေကာင္းလုိ ့ ကိုယ္နဲ ့သူ ့အေဖ တလွည့္စီ ခြင့္ယူၾကပါတယ္။ ေဆးခန္းမွာ သားအလွည့္ေရာက္ဖုိ ့ ေစာင့္ေနတုန္း သားက သူ ့ဆရာမဆီ စာေရးခ်င္တယ္ဆို ကိုယ့္ဆီက တယ္လီဖုန္းကိုေတာင္းပါတယ္။ တေယာက္ထဲျငိမ္ေနလုိ ့ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အေတာ္ခရီးေရာက္ေနပါျပီ။ သူ ့စိတ္ကူးနဲ ့သူ ့၀ါက်ကို သူ ့ဘာသာစီျပီးေရးေနတာ အံ့ၾသသြားမိပါတယ္။ သူ ့အေဖဆို SMS ရိုက္ရတာ စပါးလံုးေကာက္ေနသလို အေတာ္ဒုကၡေရာက္တတ္ပါတယ္။ တခါတေလ သူ ့အတြက္ ကိုယ္က SMS ရိုက္ေပးရပါတယ္။ ခုသားက်ေတာ့ အေမကိုေတာင္ တခြန္းမေမးပဲ ေခ်ာလုိ ့ေမြ ့လုိ ့။ သူမသိတာ ေအာက္လိုင္းကို ဘယ္လို သြားရမလဲဆိုတာပါပဲ။ က်န္တာေတြက ဘယ္လုိရိုက္လိုက္မွန္းကို မသိတာပါ။ သူ ့SMS ေလးကို ခ်စ္လြန္းလို ့ သိမ္းထားတာ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။

I love you teacher nor. I love you so much. You always play I love you. You go to sc. Do u see the horse. U said yes. I miss you.

သားေရ သား SMSေလး ေမေမ့ကို ျပန္ရွင္းျပဦးလုိ ့ဆိုေတာ့ တီခ်ယ္က သူနဲ ့အျမဲကစားလို ့ ပိုခ်စ္တယ္။ တီခ်ယ္က SC(shopping centre) သြားတယ္။ ဟိုတေန ့က zoo သြားေတာ့ ျမင္းေလးျပတာ ေတြ ့တယ္လို ့ေျပာတယ္။ တီခ်ယ့္ကို လြမ္းတယ္တဲ့။ အဲဒီ SMSေလးကို သူ ့ဆရာမပို ့လိုက္ေတာ့ ဆရာမလဲ အံ့ၾသေနပါတယ္။ ညေနသူ ့အေဖကို ျပန္ျပေတာ့ မျဖစ္နုိင္ဘူးတဲ့။ ဒါသားေရးတာ မျဖစ္နုိင္ဘူးဆိုေတာ့ သားကို သူ ့ေရွ ့တင္ ေရးခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ သားက သူ ့စိတ္ကူးနဲ ့သူ ေကာက္ေရးလိုက္ေတာ့ သူအေတာ္ အံ့ၾသသြားပါတယ္။ SMSကို ေခ်ာေခ်ာေမြ ့ေမြ ့ရိုက္တတ္တာအျပင္ သူ ့အရြယ္နဲ ့ ၀ါက်ေလးကို စိတ္ကူးနဲ ့စီတတ္တာကလဲ အံ့ၾသစရာပါ။ ထံုးစံအတုိင္း သူ ့အေဖက မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ မင္းရဲ့သားက ၾကီးရင္ မင္းလို စာေတြေရးဦးမယ္ ထင္တယ္တဲ့။

အေပၚကအခ်က္ေလးေတြကေတာ့ အေမတူတဲ့ေကာင္းတ့ဲ အခ်က္ေလးေတြေပါ့ေနာ္။ ေကာင္းတာေလးေတြေရးျပီး ဆိုးတာေလးေတြလဲ ခ်န္ထားလို ့မရျပန္ပါဘူး။ ကိုယ္ငယ္ငယ္က အေဖေဆာ္ပေလာ္ေတာ္တီးတာ အေတာ္ခံခဲ့ရပါတယ္။ ေမာင္နွမ ၃ေယာက္မွာ ကိုယ္က အခံရဆံုး။ အေၾကာင္းရင္းက ေခါင္းမာလို ့ပါ။ မွန္တယ္ထင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ ရိုက္ရိုက္ မ်က္ရည္မက်တတ္ေတာ့ ရိုက္တဲ့သူေတာင္ ေမာယူရတဲ့အထိပါပဲ။ တခါတေလ ဘယ္ေလာက္ဆိုးလဲဆို ကိုယ္မွန္တယ္ထင္ျပီး အေဖက ရိုက္ဖုိ ့လုပ္ရင္ အေဖ့ကို ဒုတ္ေတာင္ ကိုယ္က ယူေပးလိုက္ပါေသးတယ္။ ဆိုးတယ္ေနာ္။ ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ဆိုးတာေတြ ေပၚကုန္မွာ စိုးလို ့ ။ ခုေတာ့ ကိုယ္ေခါင္းမာတဲ့ ၀ဋ္က ကိုယ့္ျပန္လည္ေနပါျပီ။ သားက ဒုတ္ကို လံုး၀မေၾကာက္ပါဘူး။ သူလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကို ဒုတ္မေၾကာက္ပဲ ဘယ္ေလာက္ရိုက္ရိုက္ ဆက္လုပ္တတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ရိုက္တဲ့နည္းက မထိေရာက္ဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္ျပီး ခုေတာ့ လက္ျဖစ္ပံုျပင္ (အဲဒီပံုျပင္ေလးေတြ အေၾကာင္း ပို ့စ္တခု သတ္သတ္ေရးပါဦးမယ္) ေတြနဲ ့ ဆံုးမတာ ေအာင္ျမင္ေနပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ခံမလဲေတာ့ မသိ အေမတူသား ေခါင္းမာေလးေရ။

ငယ္က အေမက ဘယ္သန္ကိုယ့္ကို ဘယ္လက္နဲ ့ေရးမွာ စိုးလို ့ဆို ဘယ္လက္ကို ပတ္တီးၾကီးစီးထားေပးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သမီးလက္မွာ နာနာၾကီးျဖစ္ေနတယ္ ဘယ္လက္နဲ ့ မေရးနဲ ့လို ့ မွာလိုက္ပါတယ္။ မိဘစကားကို တေသြမတိမ္း နားေထာင္တဲ့ ကိုယ္က ေက်ာင္းေရာက္ရင္ ပတ္တီးေလး တိတ္တိတ္ေလးျဖဳတ္ျပီး ဘယ္လက္နဲ ့ပဲ စာေရးပါတယ္။ ညေနေက်ာင္းဆင္းခါနီးရင္ ပတ္တီးေလးျပန္ပတ္။ ကေလးဆိုေတာ့ ဘယ္ပတ္တီးကို လက္ရာမျပတ္ ျပန္ပတ္တတ္ပ့ါမလဲ။ ဦးေနွာက္ေလး တထြာေလာက္နဲ ့ လူလယ္လုပ္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးအိမ္ကလဲ လက္ေလ်ာ့ျပီး ဘယ္လက္နဲ ့သာေရးခုိင္းလိုက္ရေတာ့တာ။ ဟိုတေန ့က သားဆရာမက သားအိမ္မွာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္စားလား လုိ ့ေမးေတာ့ စားပါတယ္.. ဘာမ်ားျဖစ္လုိ ့လဲလုိ ့ ဆရာမကို ေမးၾကည့္မိပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ တျခားကေလးေတြသာ ထမင္းပန္ကန္ထဲ ဟင္းသီးဟင္းရြက္က်န္မယ္… သားက အျမဲကုန္တယ္တဲ့။ အျဖစ္မွန္ကို ဟိုတေန ့ကမွ သိလုိက္ရတာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေလးေတြကို ဆရာမမသိေအာင္ အနားက အမိွ ုက္ပံုးေလးထဲ သြားသြားထည့္တာပါတဲ့။ ဆရာမလဲ သူ ့ရဲ့လူလည္က်ပံုကို ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ျဖစ္ရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ နင့္သား Mr Bean ၾကည့္လြန္းလို ့ အဲဒီအက်င့္ေတြ ရတာျဖစ္မယ္တဲ့။ တကယ္ေတာ့ Mr Bean လက္ခ်က္ထက္ Ms တန္ခူးေသြးမို ့ဆို ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္။

မိဘတေယာက္ရဲ့ အတၱအတိုင္း ကိုယ့္သားေလးကို ေလာကၾကီးမွာ အေကာင္းဆံုး အေနအထိုင္ အက်င့္စရုိက္ေလးေတြ ရေစခ်င္တာမို ့ အေမတူတဲ့ ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေလးေတြ ယူေစျပီး မေကာင္းတာေလးေတြေတာ့ ကိုယ္ေျပာသလုိလုပ္ ကိုယ္လုပ္သလို လုိက္မလုပ္နဲ ့ဆိုတဲ့ အတိုင္း ဒီကေမေမၾကီးက ဆံုးမရပါဦးမယ္။

တန္ခူး
5:07pm 3-Nov-2009

Lets Make Our World The Most Beautiful Home

ခ်စ္သူငယ္ခ်င္းသက္ေ၀က ကမာၻပ်က္ဖို ့ တလအလိုတဲ့။ တက္ဂ္ထားတာၾကာေပါ့။ တက္ဂ္ဂိမ္းေတြဆို ေရွ ့ဆံုးက တက္တက္ၾကြၾကြ ေရးတဲ့ တန္ခူး ဒီတခါေတာ့ ေၾကာက္လန္ ့ေသြးပ်က္ျပီး တံခါးၾကားထဲ ပုန္းေနမိတာ။ သူမ်ားေတြ ဘာေတြေရးၾကသလဲလို ့ တံခါးၾကားထဲက ေခ်ာင္းၾကည့္ေနတာ။ ပိုးဟပ္ေၾကာက္တဲ့ သက္ေ၀က ဒီပို ့စ္ကို မတုန္မလွ ုပ္ေရးျပသြားလုိက္တာ… ေအးေလ… ပိုးဟပ္မွ မဟုတ္တာ။ ေၾကာက္ပါတယ္ဆို… မမေမျငိမ္းေရးထားတာကလဲ ၾကက္သီးေမြးညွင္းမ်ားေတာင္ ထ မိပါရဲ့။ ပန္ ့ပို ့စ္ေလးဖတ္ရေတာ့ နဲနဲအသက္ရွ ုေခ်ာင္သြားတယ္။ ကာတြန္းေလးနဲ ့ဆိုေတာ့ ေၾကာက္အားလန္ ့အားနဲ ့ ျပံဳးမိေသးတယ္။ မမသိဂီၤနဲ ့မမသီတာတို ့ကလဲ ရင့္က်က္လိုက္ၾကတာ။ အခုေတာ့ တံခါးၾကားထဲက မထြက္မေန ထြက္လာပါျပီ။ ေရးလုိက္ဦးမဟဲ့… အာဂသတိၱ ေဒၚတန္ခူး။

တရားမရွိဘူးပဲေျပာေျပာ။ အဲဒါမ်ိဳးကိစၥဆုိ အေတာ္ေၾကာက္တတ္ပါတယ္။ ရုပ္ရွင္ေတာင္ ေသြးထြက္သံယိုကားတို ့ နိမိတ္မေကာင္းတဲ့ကားေတြဆို ေ၀းေ၀းေရွာင္တတ္ပါတယ္။ အေခြဆိုင္မွာ အေခြငွားရင္ စိတ္ညစ္စရာေကာင္းတဲ့ကား မေပးနဲ ့ေနာ္ဆုိ ငွားတတ္တာမ်ိဳးကို။ အားလပ္ခ်ိန္မွာ အနားယူပါတယ္ဆိုမွ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြွင္ရြွင္ စိတ္လက္ခ်မ္းသာေလး အနားယူခ်င္တာပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက စာေမးပဲဲြနားနီးလို ့ ေဂါက္ေတာက္ေတာက္ ျဖစ္လာရင္ “အတၱမ်ားနဲ ့အဆိပ္တက္လို ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ကိုယ္တေယာက္ထဲရူး” လုိ ့ ေမဆြိရဲ့ အတၱသီခ်င္းေအာ္ဆိုရင္ ေမေမက “ဟဲ့… နိမိတ္မေကာင္း… ညည္းတကယ္ရူးသြားဦးမယ္” လို ့ ဟန္ ့တတ္ပါတယ္…။ အဲဒီအခါ “ေအာင္ပါေစ…ေအာင္ၾကပါေစ” ဆို ကမန္းကတန္းသီခ်င္းေျပာင္းဆိုခဲ့တာ အမွတ္ရမိတယ္။ ေမခလာရဲ့ “စိတ္… စိတ္နဲ ့တို ့နဲ ့ညစ္တယ္… ေသရင္ေအးမယ္” သီခ်င္းကို အျပတ္ဟစ္ေနရင္ အေမေခါင္းေခါက္တာ ခံခဲ့ရတာပါ။ အေဖကလဲ အိမ္မွာ သီခ်င္းဖြင့္ရင္ “ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါး”လုိ ဓမၼေတးဖြင့္ရင္ဖြင့္… ဒါမွမဟုတ္.. သုေမာင္ရဲ့ “သူေဌး၀ါဒ” လို အတိတ္ေကာင္း နိမိတ္ေကာင္းသီခ်င္းေတြသာ ဖြင့္တတ္တယ္မိုလား။ ဒီေတာ့လဲ ကိုယ္က မိရိုးဖလာ အစဥ္အလာမပ်က္ေအာင္… ျပီးေတာ့ ဘုိဆန္ဆန္ေလးနဲ ့ တက္ဂ္ဂိမ္းကို ေရးေတာ့မယ္ ခ်စ္သက္ေ၀ေရ။ “Lets Make Our World The Most Beautiful Home” … ကဲ…လာ… တို ့ရဲ့ကမာၻၾကီးကိုအလွပဆံုး အိမ္ကေလး ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကစို ့လား။

အဲဒီသီခ်င္းေလးကို ခုတေလာ ဒီက channel 5 မွာ ညတိုင္းလုိ လြွင့္ေနတာပါ။ သီခ်င္းေလးနားေထာင္ရတာ ၾကည္နူးမိသလို စာသားနဲ ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေလးကလည္း ေကာင္းတာမို ့ နွစ္သက္မိတာပါ။ ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးအတြက္ ရည္ရြယ္စပ္ဆိုထားတဲ့ သီခ်င္းေလးပါ။ စာသားတခ်ိဳ ့က…

(www.youtube.com/watch?v=QIX-jVka4PQ)

It only takes one heart, to make a start.
A dream to just go green, to keep it clean.

Side by side we’ll make it happen
So that we can live like we’re in heaven.

Let’s make our world the most beautiful home
Where everyone can live and breathe and they can easily roam.

We just have to make it ours to make it last
By giving our all & doing our best
Let’s keep our world the most beautiful home…oh yeah

ကမာၻၾကီးက်န္းမာေရးေကာင္းဖို ့က ဒီကမာၻေပၚမွာ မွီတင္းေနထိုင္တဲ့ လူသားေတြ အားလံုးေပၚမွာ တာ၀န္ရွိတယ္မိုလား။ မလိုအပ္ရင္ အိမ္က မီးခလုတ္ေလးပိတ္ထားတာတို ့… အဲကြန္းမသံုးပဲေနတာတို ့… ျပီးေတာ့ Recycling လုပ္တာတို ့ဟာ တဦးခ်င္းအတြက္ သိပ္မထိေရာက္ဖူး ထင္ရေပမယ့္ ကမာၻၾကီး အသက္တစကၠန္ ့ ဆန္ ့မဆြဲနိုင္ဘူးလို ့ ဘယ္သူေျပာနုိင္မလဲ။ တေယာက္ခ်င္းဆီက သစ္ပင္ေလးတပင္စိုက္လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ရာသီဥတုဆိုး၀ါးပ်က္ျပားလာမွ ု ေလ်ာ့ပါးမသြားဘူးလို ့ ဘယ္သူေျပာနုိင္မလဲ။ က်န္းမာေရး ခ်ိနဲ ့လာတဲ့ ကမာၻၾကီးကို အားလံုး၀ိုင္းဂရုစိုက္ၾကရင္ ကမာၻၾကီးအသက္ရွည္ က်န္းမာလာျပီး ေနခ်င့္စဖြယ္… အလွပဆံုးအိမ္ေလးလုိ ျဖစ္လာမွာအမွန္ပါပဲ။ Lets Make Our World The Most Beautiful Home.

(သက္ေ၀ေရ တန္ခူးဗားရွင္းနဲ ့ေရးေပးလိုက္တယ္ေနာ္…)

တန္ခူး
9:13pm 2-Nov-2009

ေ၀းခဲ့ေသာ္လည္း ပန္းခရမ္းျပာ

(အေပၚကပံုကိုသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီက အီးေမးလ္နဲ ့ရပါတယ္)

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က အီးေမးပုိ ့လုိက္တယ္ ခရမ္းျပာ။ Youtube video clipေလးကို နွိပ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ငါ့နွလံုးသားေတြ ျမင္မေကာင္းေလာက္ေအာင္ အပိုင္းအပိုင္းအစစ ေၾကမြလို ့။ ငါေၾကကြဲတယ္။ငါယူက်ံဴးမရျဖစ္တယ္။ငါငိုေနမိတယ္ ပန္းခရမ္းျပာေရ။

http://www.youtube.com/watch?v=9-80WGzkQog

ဟိုးတုန္းက ညေနခင္းမ်ား
ၾကည္ျပာကန္ေဘးမွာ သံစဥ္လွိ ုင္းခတ္
ေတးဖြဲ ့လြင့္ပ်ံ ့ေနတတ္စဥ္ ကမ္းမဲ့ပန္းေဗဒါမ်ား
ေရျပင္ေပၚမွာ မွီရာတည္ရာ စြန္ ့ခဲ့ေမ်ာလို ့ေနေတာ့တယ္

အိပ္မက္ထဲက ခရမ္းျပာ… စိတ္ကူးထဲက ခရမ္းျပာ… ဟိုးေရြွေရာင္အတိတ္ေတြထဲက ခရမ္းျပာ။ ေ၀းခဲ့ရရင္ေတာင္ အဲေလာက္ တေမွ်ာ္တေခၚေ၀းခဲ့ရလိမ့္မယ္လုိ ့… အရင္က ငါတကယ္သံသယမရွိခဲ့တာပါ။

ေၾကြသြားတဲ့နုပ်ိဳျခင္းမ်ား
ေလွာင္ရယ္သံၾကားမွာမတည္ျငိမ္ေသးခဲ့
ျငီးေငြ ့စိတ္ပ်က္ေနရစဥ္ အျပစ္မဲ့အလြမ္းေျခရာမ်ား
နာက်င္ေနသူရင္မွာထင္က်န္
တယုတယေထြးပိုက္ေနခဲ့သူ

ငါက အတိတ္မွာ ေနထိုင္သူ။ ဒီေတာ့ နုပ်ိဳျခင္းေတြ ေၾကြေၾကြသြားတာကို တမင္မသိခ်င္ ေယာင္ေဆာင္လို ့။ အျဖဴေရာင္ဘာသာစကားေတြ ဘယ္သူနားမလည္လည္ တကုိယ္တည္း ဆိုညည္းေနမိတယ္။ ခရမ္းျပာရဲ့ ပစၥဳပန္ေတြ အဲေလာက္ အက်ည္းတန္ခ့ဲလိမ့္မယ္လုိ ့ ဘယ္သူက ရက္ရက္စက္စက္ နိမိတ္ဖတ္ခဲ့မလဲကြယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခရမ္းျပာရဲ့ပြင့္ဖတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ႏြမ္းေၾကေျခာက္ေသြ ့သြားဦးေတာ့… ငါ့ရင္ထဲ တယုတယ ေထြးပိုက္ထားေနဦးမွာပါ ခရမ္းျပာရယ္။


ေ၀းခဲ့ျပီးပန္းခရမ္းျပာေရ
တခါတရံမွာ အိပ္မက္္လို
ပင္ညိဳညိဳရိပ္ေတြ
ျမျမက္စိမ္းစိမ္းေတြ
ဘယ္ဆီမွာလဲမသိေတာ့ပါ

ငါ့အတြက္ အျငိမ္းခ်မ္းဆံုး ရင္ခြင္ပါ။ ဒီရင္ခြင္မွာ ငါက ထာ၀ရ ခုိနားခ်င္သူ။ ဒါေပမယ့္… ဒါေပမယ့္ခရမ္းျပာရယ္… ငါနဲ ့အကြ်မ္းတ၀င္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပင္ညိဳရိပ္ေတြ… စိမ္းျမျမျမက္ခင္းေလးေတြ… ခု ဘယ္ေရာက္သြားျပီလဲ… ဘယ္ဆီမွာလဲ… ေျဖပါဦးခရမ္းျပာ။ င့ါရင္ခြင္ကို ဘယ္သူက ဓားခြ်န္ခြ်န္နဲ ့ ေျခမြ ဖ်က္ဆီးသြားခဲ့သလဲ။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မနက္ျဖန္ရက္မ်ား
အဆင္မေျပနိုင္ေသးခင္
ယံုၾကည္တမ္းတ
အသိစိတ္လမ္းေလ်ာက္ေနျဖစ္စဥ္
စခန္းမဲ့နားခိုရာလည္း
ဘယ္ဆီဘယ္မွာရည္ရြယ္ရာကို
ခုထိလက္မေလ်ာ့နိုင္ဘူးကြယ္

ဘယ္ေတာ့မွ ခ်န္မထားရစ္ပါဘူး ခရမ္းျပာ။ ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက အသက္ျပင္းလြန္းလို ့ပါ။ မျဖစ္နုိင္တာကို ရူးသြပ္သူလုိ ့ ေလွာင္ရယ္ၾကပါေစ… ငါ့ယံုၾကည္ခ်က္ေတြက ဘယ္ေတာ့မွ အရည္မေပ်ာ္နိုင္ေအာင္ မာခဲေနၾကျပီ။ ေမာပန္းလြန္းလွတဲ့ ဒီခရီးရွည္ၾကီးမွာ ခရမ္းျပာမွ အနားမရွိေတာ့လဲ နားခိုရာရင္ခြင္မဲ့တဲ့ ငွက္ငယ္တေကာင္လို ငါ့ဘ၀ပါ။ အေတာင္ေတြ ေညာင္းလဲ ငါပံ်သန္းေနဦးမွာ။ ေ၀းခဲ့ေသာ္လည္း… ခရမ္းျပာ။ တခ်ိန္မွာ နီးၾကရဦးမွာလုိ ့ ငါေခါင္းမာစြာနဲ ့ ေအာ္ဟစ္ေနတုန္းပဲ…. ခ်စ္တဲ့ခရမ္းျပာရယ္။

(ခုတေလာ စိတ္ေတြ ေလတယ္။ အဲဒီ Video Clip ေလးကို ၾကည့္မိေတာ့ ပိုစိတ္ေလတယ္။ ခ်စ္ရတဲ့ ညီမေလး အိမ့္ခ်မ္းေျမ့က ခုတေလာဆိုျဖစ္တဲ့ သီခ်င္းေလးေတြတဲ့ တက္ဂ္ထားတယ္။ အိမ့္ေရ… ခုတေလာ အိပ္မက္ထဲက လူတေယာက္လုိ ေယာင္ေယာင္၀ါး၀ါး ဆိုညည္းမိေနတဲ့ သီခ်င္းက ေ၀းခဲ့ျပီ ပန္းခရမ္းျပာတဲ့။ အဲဒီတပုဒ္ထဲကိုပဲ အရူးတေယာက္လုိ ထပ္ျပန္တလဲလဲ ဆိုညည္းမိေနတာပါ။ အိမ့္ေက်နပ္နိုင္ေကာင္းပါရဲ့ေနာ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္မမေတြေရာ ဘာသီခ်င္းေလးေတြ ဆိုညည္းေနမလဲ သိခ်င္ေနမိတယ္… မမခင္မင္းေဇာ္၊ မမေမျငိမ္း၊ မမသိဂီၤ၊ မမသီတာ… ျပီးေတာ့ မမသက္ေ၀)

ေမာင္

ခပ္လွမ္းလွမ္းက ပန္းခရမ္းေရာင္စြယ္ေတာ္ေတြက နိုင္ငံေရးသိပၼံ ဘာသာရပ္ထက္ စြဲျငိစရာေကာင္းတာေၾကာင့္ ဒီLေဆာင္က အခ်ိန္ေတြ မဖ်က္ျဖစ္တာပဲလား…။ အမွတ္တမဲ့နဲ ့ Lေဆာင္ မွန္ျပဴတင္းကို ၾကည့္မိေတာ့ ျမင္ေတြ ့ေနက် ေကာင္ေလးနံေဘးက လူတေယာက္ကို မွတ္မွတ္ထင္ထင္ ရွိသြားခဲ့တယ္။ လိွ ုင္းခပ္ၾကီးၾကီးေတြပါတဲ့ ဆံပင္အၾကီးၾကီးရယ္… ေအာက္နားေလးမွာ ဘဲဥပံုလိုျဖစ္သြားတဲ့ မ်က္မွန္ၾကီးၾကီးရယ္… ျပီးေတာ့ အဆင္ၾကီးၾကီး ဟာေ၀ယံရွပ္ရယ္… ။ အေတာ္ခင္စရာေကာင္းတဲ့သူပဲ။

သူငယ္ခ်င္းက စာအုပ္ေပၚမွာ တခုခုေရးျပီး ကုိယ့္ကို လွမ္းေပးတယ္။ စာသင္ခ်ိန္ေတြမွာ ဒီလို စာအုပ္နဲ ့ စကားေျပာတတ္တာ အက်င့္ျဖစ္ေနျပီ။ “ဟုိမွာ မ်က္ကပ္” တဲ့။ အဲဒီေကာင္ေလးရဲ့ မ်က္လံုးေတြက နွာေခါင္းနားအေတာ္ကပ္ေနတာမို ့ ကိုယ္တို ့အုပ္စုမွာ Nick Name ေပးခဲတဲ့ ထူးက ေပးခဲ့တဲ့ နာမည္။ ထူးစာအုပ္ေပၚမွာ ကိုယ္ျပန္ေရးလိုက္တယ္။ “သူ ့ေဘးက တေယာက္က ဆံပင္က အၾကီးၾကီးပဲေနာ္… ရယ္ရတယ္… ခင္စရာပဲ” လုိ ့။ ထူးနဲ ့ထိုက္ ကိုယ့္စာဖတ္ျပီး ဟုိလူၾကီးဆီ အၾကည့္ေရာက္ျပီး တခစ္ခစ္ရယ္ၾကတယ္။ အဲဒီလူၾကီးကေတာ့ မ်က္ကပ္ေဘးမွာ သစၥာရွိစြာနဲ ့ အပါးေတာ္ျမဲလုိ ့။

မွတ္စုစာအုပ္ေအာက္က ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းစာအုပ္ေလး အၾကည့္ေရာက္သြားျပီး စိတ္ထဲက တုိးတိုးေလး ညည္းမိတယ္။ အဲဒီတုန္းက စေတြ ့ျပီး မွတ္မွတ္ထင္ထင္ရွိခ့ဲမိတဲ့ အဲဒီလူၾကီးက ထူးအိမ္သင္ သီခ်င္းေတြ စဲြမက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဆိုတတ္လိမ့္မယ္လို ့ ကိုယ္သံသယမရွိခဲ့တာ အမွန္ပဲ။

*****************************

1-3/16 အခန္းေရွ ့မွာ လူၾကားထဲ ပါတိတ္အဆင္ၾကီးၾကီး ရွပ္အက်ီ္ကို အျပင္ထုတ္၀တ္ျပီး ပုဆိုးတိုတိုနဲ ့ အဲဒီလူၾကီးကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ျမင္လိုက္ရေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ကိုယ္ျပံဳးမိတယ္။ သူ ့ကိုေတြ ့လုိက္ရင္ အျမဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ ့ အေတာ္ေအးေအးလူလူ ေနတတ္မယ့္ပံု။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ လက္တဘက္ထဲ လြွဲေလ်ွာက္တတ္တာကို ကိုယ္ကလဲ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ သတိထားမိေသးရဲ့။

ခုေလာေလာလတ္လတ္ ၀ယ္ထားတဲ့ လက္ေရးကဗ်ာစာအုပ္ေလးထဲက ကိုသွ်ားကဗ်ာတပုဒ္ကို ဖတ္ေနရင္း ဆရာေရာက္လာေတာ့ ခပ္ေ၀းေ၀းေရာက္သြားတဲ့ ပါတိတ္အက်ီ္ၾကားၾကားကုိ လွမ္းေတြ ့လိုက္ရတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္း 8-1/2မွာ… ေႏြးေအးမွာ… ကားပတ္ကင္မွာ… မ်က္ကပ္နဲ ့အတူ ေတြ ့ရစိတ္လြန္းေတာ့ မ်က္မွန္ၾကီးၾကီးေအာက္က အဲဒီလူၾကီးရဲ့ မ်က္ရစ္မပါတဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ ့ေတာင္ ကိုယ္ကရင္းနွီးလာသလို။

*****************************

တြဲတဲ့သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္နဲ ့ ေမဂ်ာ ကြဲသြားရေတာ့ ရင္ထဲဟာတာတာ။ အတန္းထဲ ၀င္လာသူေတြကို တေယာက္ျပီးတေယာက္ေငးရင္း လိုက္မွတ္ေနတုန္း… ျဗဳန္းဆို အဆင္ၾကီးၾကီး စီ၀ုိင္စီအက်ီ္ၾကီးနဲ ့ အဲဒီလူၾကီးကို ေတြ ့လိုက္ရေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ ကိုယ္၀မ္းသာသြားမိတယ္။ သူနဲ ့ကိုယ္ စကားမယ္မယ္ရရ မေျပာဖူးပါပဲ ေဆြလိုမ်ိဳးလို ကိုယ့္စိတ္ထဲ ရင္းနွီးေနမိတာ ထူးဆန္းသားလား။ မ်က္မွန္ေအာက္က မ်က္လံုးေတြက ကိုယ့္ဆီအေရာက္ သူကေယာင္ေယာင္ေလး ျပံဳးျပသြားတယ္။ သူ ့ပံုၾကည့္ရတာ ကိုယ္ဒီေမဂ်ာရတာ သိျပီးေနသလို။ ျပီးေတာ့… ေမဂ်ာကဲြသြားတဲ့ သူ ့သူငယ္ခ်င္းေလးအတြက္ ေၾကကြဲေနသလို။

ပထမနွစ္ကတည္းက မတြဲျဖစ္ေပမယ့္ ရင္းနွီးလက္စရွိတဲ့ ေကာင္မေလး သံုးေယာက္ကို ျပံဳးျပလုိက္တယ္။ စကားေဖာင္ဖဲြ ့တတ္တဲ့ ကိုယ့္အက်င့္အတုိင္း စကားေတြေဖာင္ဖြဲ ့။ ဆံပင္ရွည္ရွည္နဲ ့ ျမန္မာအက်ီၤေလးေတြ ၀တ္တတ္တဲ့ အျမဲျပံဳးေနတတ္တဲ့ မဟာဆန္သူေလးရယ္… ရွပ္အက်ီ္ပြပြေလးေတြ အျမဲ၀တ္တတ္တဲ့ ေယာက်ၤားေလးနဲ ့တူတဲ့ ေကာင္မေလးရယ္… မ်က္မွန္ေလးနဲ ့ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းစကားေျပာတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးရယ္… ျပီးေတာ့ ကိုယ္ရယ္။ အဲဒီလူၾကီးနဲ ့ကိုယ္တုိ ့ေတြ အမ်ိဳးေတာ္ရလိမ့္မယ္လုိ ့ မထင္မွတ္ခဲ့ဘူး။

*****************************

“ညည္းတို ့ကို ငါက programming ရွင္းျပမယ္… ငါ့ကို ညည္းတို ့က Microwave ရွင္းျပ”

ကိုယ္တို ့ကို အဲဒီလူၾကီးက သူ ့တူမေတြကို စကားေျပာသလို ညည္းတို ့လုိ ့ နာမ္စားသံုးျပီး ေျပာတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ သူနဲ ့ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ လြယ္လြယ္ကူကူ ခင္မိသြားသလားမသိ။ သူနဲ ့စကားေျပာရတာ ကိုယ့္ေဆြကိုယ္မ်ိဳးနဲ ့ စကားေျပာရသလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရွိတယ္။ ဘာအထာမွမရွိ။ သူ၀တ္ထားတဲ့ အ၀ါေရာင္ေတာက္ေတာက္ တီရွပ္ေပၚက ကာတြန္းရုပ္ေလးၾကည့္ျပီး သူ ့အၾကိဳက္ဆံုးအေရာင္က အ၀ါေရာင္ထင္ရဲ့လို ့ ကိုယ္ကအေတြးနယ္ခ်ဲ ့ေနမိတယ္။

သူနဲ ့သူငယ္ခ်င္းျဖစ္မွ သူ ့ပံုစံနဲ ့မဆီမဆိုင္ သိခဲ့ရတာေတြ…. လူကသာ လူၾကီးပံုျဖစ္ေပမယ့္ သူက ကိုယ့္ထက္ေတာင္ ၆လ ငယ္ေသးတာရယ္… သူ ့အိမ္ကေၾကာင္ေလးေတြ အေၾကာင္းေျပာျပတဲ့အခါ သူ ့မ်က္လံုးေတြျပံဳးေနတာရယ္… ျပီးေတာ့ သူဂီတာကို ခံုခံုမင္မင္ တီးတတ္တာရယ္… ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းေတြ အရူးအမူးၾကိဳက္တတ္တာရယ္။

*****************************

ေက်ာင္းေရွ ့တိုင္လံုးၾကီးေတြ ေနာက္ခံထားျပီး လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ရယ္ေမာေနၾကတဲ့ ကိုယ္တို ့ ၄ ေယာက္ရဲ့ ေက်ာင္းသူဘ၀လြတ္လပ္ျခင္းေတြ အထင္းသား ေပၚလြင္ေနတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးျပန္ၾကည့္ ျဖစ္ရင္ အဲဒီလူၾကီးကို လြမ္းတတ္တယ္။ (သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ့ ျဖဴစင္တဲ့ အလြမ္းနဲ ့ပါ)။ အဲဒီဓာတ္ပံုေလးကို ကိုယ္တို ့ေနာက္ဆံုးနွစ္က သူရိုက္ေပးခဲ့တာ။

ေနာက္ဆံုးနွစ္အမွတ္တရ စာအုပ္ေလးထုတ္ေတာ့ သူ ့ေအာ္တိုစာမ်က္နွာမွာ ကိုယ္က သူ ့အတြက္ ေကာင္မေလးတေယာက္ရွာေပးဖို ့ တာ၀န္ယူခဲ့တယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဦးေလး လူပ်ိဳၾကီးတေယာက္အတြက္ တူမက ၾကင္ယာရွာေပးခ်င္ရံုသက္သက္ပါ။ ေက်ာင္းျပီးလို ့ အလုပ္၀င္တဲ့အထိ သင့္ေတာ္တာေလးမ်ားေတြ ့ရင္ ကိုယ္က သူ ့ကို သတိရေနမိတယ္။

ျပန္ေတြ ့တဲ့အခါ သူ ့ဆံပင္အၾကီးၾကီး ေပ်ာက္သြားတယ္။ အဲဒီဆံပင္အၾကီးၾကီးကို လြမ္းလိုက္တာ။ ကိုယ္ သူ ့ကို စခင္မိတဲ့အထဲမွာ ဆံပင္အၾကီးၾကီးက စတာမိုလား။ ျပီးေတာ့ အဆင္ၾကီးၾကီး အက်ီၤေတြ သူ ့ကိုယ္ေပၚမွာ မေတြ ့ရပဲ ရွပ္အျဖဴလက္ရွည္ကို ပုဆိုးထဲ ထည့္၀တ္လို ့… ကိုယ့္စိတ္ထဲ အရင္က ကိုယ္တို ့ဦးေလးမဟုတ္ေတာ့သလို… ခပ္စိမ္းစိမ္းနဲ ့။ လူၾကီးအေတာ္ဆန္သြားတဲ့သူက ကြန္ျပဴတာေတြၾကားထဲမွာ ေပ်ာ္ေနခဲ့ခ်ိန္… ကို္ယ္ကေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက ကေလးဆန္တဲ့အက်င့္ေတြ မေပ်ာက္ပဲ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္နဲ ့ အလုပ္ခြင္မွာ လူၾကီးမျဖစ္တျဖစ္။

*****************************

အမွတ္မထင္ သူနဲ ့ျပန္ဆံုတဲ့အခါ ရင္ထဲပိုလို ့ ေႏြးေထြးခဲ့မိတယ္။ ေက်ာင္းကို လြမ္းနာက်ေနတဲ့ ကိုယ္က ေက်ာင္းတုန္းက အရမ္းရင္းနွီးတဲ့ သူ ့ကို ျပန္အေတြ ့ စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ ့လို ့မကုန္။ အနာဂတ္အေၾကာင္းေတြလဲ ေျပာျဖစ္ၾကေသးရဲ့။ ခပ္၀ါး၀ါး အနာဂတ္လမ္းတခုေပၚ ကိုယ္တုိ ့ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္။

တစံုတခုေသာအေၾကာင္းေၾကာင့္ သူနဲ ့ကိုယ္ မၾကာခဏ ျပန္ဆံုမိခဲ့တယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ညေနရံုးကျပန္ေရာက္ခ်ိန္ဆို သူ ့ဖုန္းသံကို ကိုယ္က ေမွ်ာ္တတ္လာတယ္။ ကိုယ္တကယ္ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိတာ။ အရင္က သူဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္ဆီ ဖုန္းဆက္ဖို ့ သတိမရပဲ ခုမွ ေန ့တိုင္းလုိလို ဖုန္းေတြ ဆက္ေနခဲ့ရတာလဲ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဖုန္းဆက္သူက နားေထာင္သူျဖစ္ျပီး… ကိုယ္က ကိုယ့္အက်င့္အတိုင္း စကားေတြေဖာင္ဖြဲ ့ ေနတတ္တာ။ သူ ့ဖုန္းသံေတြ စိတ္လာေတာ့ ေမေမက သံသယစကား တခြန္းေျပာခဲ့တယ္။ သံသယ…. ကိုယ္တုိ ့နွစ္ေယာက္ၾကားက အျဖဴေရာင္နံရံတခု ပါးသထက္ပါးလ်လာတာ ကိုယ္တကယ္ သတိမထားမိခဲ့တာပါ လူၾကီးေရ။

*****************************

အျဖဴေရာင္ ဗလာစာရြက္ေပၚမွာ ခပ္ရွင္းရွင္းေရးထားတဲ့ ကဗ်ာသိပ္မဆန္လွတဲ့ စာတေစာင္ကို အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ အလြတ္ရတဲ့ အထိ ကိုယ္ဖတ္ေနမိခဲ့တယ္။ ဘယ္အရာတခုက ကိုယ္တို ့နွစ္ေယာက္ၾကားကို ခပ္ဆိတ္ဆိတ္၀င္လာျပီး ပါးလ်ေနတဲ့ နံရံပါးပါးကို ျဖိဳခ်ခဲ့သလဲ။ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ေမးခြန္းေတြ ေမးလိုက္။ အေျဖေတြေျဖလိုက္။ သံေယာဇဥ္ေတြကို ေရလုိက္နဲ ့။ တေယာက္ထဲ ရူးခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ။

ကိုယ့္နာမည္ကို တိုးတိုးေလးတလံုးထဲ သူေခၚတဲ့အခါ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ သူ ့ကို ေပးဖို ့အေျဖတခု ဘာေၾကာင့္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနခဲ့သလဲ။ ထူးဆန္းလိုက္တာ လူၾကီးေရ။ ဆယ္နွစ္လံုးလံုး ကိုယ့္နံေဘးမွာ သူရွိေနတုန္းက ဘယ္မွာ သြားေရာက္ခိုပုန္းေနခဲ့တဲ့ အဲဒီအရာက ခုက်မွ ဘာေၾကာင့္ ကိုယ္တို ့နွစ္ေယာက္ၾကားကို ရုတ္တရက္ ေရာက္လာခဲ့သလဲ။ သူေပးခဲ့တဲ့ အေကာင္ေလးတေကာင္နဲ ့တူတဲ့ ေဘာပင္ လိေမၼာ္ေရာင္ေလးကို မသံုးရက္ပဲ တိတ္တိတ္သိမ္းထားမိခဲ့တာ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ကိုယ္တကယ္မသိေတာ့ဘူးေလ။

*****************************

ကိုယ္က ေစာင့္ဆို သူက တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ကိုယ္က လာဆိုမွ သူလွမ္းလာခဲ့တယ္။ သူမ်ား သမီးရီးစားေတြလို ေပ်ာ္ရြွင္လြတ္လပ္မွ ု မရွိတဲ့ ကိုယ္ေပးတဲ့ဘ၀မွာ သူေနသားက်ေအာင္ ေနေပးခဲ့တယ္။ ကိုယ္က ေနရစ္ခဲ့ဥိီး ဆုိေတာ့လဲ သူမတားရက္ပဲ တေယာက္ထဲ ေနခဲ့တယ္။

တကယ္ဆို ထားရစ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ္ကပဲ ရူးမတတ္လြမ္းခဲ့တာ။ ကိုယ္တုိ ့ နွစ္ေယာက္ဆံုေနက် အင္းလ်ားကန္နံေဘးက သစ္ပင္ေလးကို ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ ထိုင္ခံုေလး။ အင္းလ်ားကန္နံေဘးဆိုလို ့ ကဗ်ာဆန္ဆန္ေလးမွ မဟုတ္တာ။ ဘယ္သူမွ မသိတဲ့ လူသူရွ ုပ္ေထြးတဲ့ ကိုယ္တို ့ရံုး အ၀င္၀က ခုံတန္းေလးေပါ့။ သူနဲ ့ျပန္ဆံုရဦးမွာလား… ျပန္မဆံုရေတာ့ဘူးလား… ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြေနာက္ ေလာဘတၾကီးလုိက္ခဲ့တဲ့ ကိုယ္က တကိုယ္ေကာင္းဆန္သူပါ ခ်စ္သူေရ။ တခါတခါ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို လြွင့္ပစ္ျပီး ကုိယ့္လက္ေလးကို ဖြဖြဆုတ္ကိုင္တတ္တဲ့ သူ ့ဆီသာ ထြက္ေျပးလုိက္ခ်င္မိတယ္။ လြမ္းတယ္ေမာင္။

*****************************

သူက ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားကို တဖြဖြမဆိုတတ္ေပမယ့္ အခက္အခဲေတြနဲ ့ရင္ဆိုင္ရရင္ မတည္မျငိမ္ေသြးပ်က္တတ္တဲ့ ကိုယ့္ကို တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ လူၾကီးဆန္လာေအာင္ မသိမသာ ပံုသြင္းေပးခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိထားမိတဲ့အခါ… သူ ့ကို ကုိယ္အတန္တန္ ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ သူက ဒါလုပ္လုိ ့ ကိုယ့္ကို ဘယ္ေတာ့မွ အမိန္ ့ မေပးခဲ့ေပမယ့္ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေတြကို ပါးနပ္စြာ ခ်ျပေပးခဲ့တာ ကုိယ္ေတာင္ မရိပ္မိလုိက္ပဲ… ရိပ္မိသိရွိလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္က သူခ်ျပေပးခဲ့တဲ့ လမ္းေပၚမွာ အေတာ္ေတာင္ ခရီးေရာက္ခဲ့ျပီေလ။

သူ ့ဆီက ရင္ခုန္လိွ ုက္ေမာစရာ ကဗ်ာဆန္ဆန္လက္ေဆာင္ဘာတခုမွ မရခဲ့ဘူးေပမယ့္… သူ ့အေတြ ့အၾကံဳေလးေတြ ေ၀မွ်ရင္း… သူ ့အေတြးအေခၚေလးေတြ ျဖန္ ့ေ၀ရင္း… ေလာကၾကီးကို ရင္ဆိုင္တတ္ဖို ့ သူေပးခဲ့တဲ့အင္အားတခုဟာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ အဖိုးမျဖတ္နိုင္တဲ့ လက္ေဆာင္တခုပါပဲ။ သူေပးခဲ့တဲ့ သူေပးေနဆဲျဖစ္တဲ့ သူေပးေနဦးမယ့္ အိမ္ေထာင္တခုရဲ့ အဆီအနွစ္ျဖစ္တဲ့ လွပတဲ့ သစၥာတရားနဲ ့ ေအးျမတဲ့ေမတၱာတရား လက္ေဆာင္ေလးေတြထက္ ကိုယ္က ဘာမ်ားလိုအပ္ဦးမွာလဲ။

ဖခင္နဲ ့တူေသာခင္ပြန္း…
အကိုနဲ ့တူေသာခင္ပြန္း…
သူငယ္ခ်င္းနဲ ့တူေသာခင္ပြန္း…
ကိုယ့္ရဲ့ ခ်စ္ေသာေမာင္… ဒီေမြးေန ့မွသည္ ခ်စ္တဲ့ မိသားစုေလးနဲ ့အတူ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာစြာ ျငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ ့ ေမြးေနေပါင္း ရာေထာင္ေသာင္းတိုင္ပါေစလုိ ့…။

(25-Oct-2009 မွာ က်ေရာက္တဲ့ ခ်စ္ေသာခင္ပြန္းေမြးေန ့အမွတ္တရ)

တန္ခူး
10:26pm 26-Oct-2009