Brandေရာဂါ

ကြ်န္မတို ့ ျမန္မာနိုင္ငံမွာေတာ့ တခ်ိဳ ့အမ်ိဳးသမီးေတြ အခ်င္းခ်င္းေတြ ့ရင္ ေရြွဘယ္ေလာက္ ၀တ္ထားလဲ၊ စိန္ကဘာစိန္လဲ၊ ဘယ္နွစ္ရတီလဲ… ဒါမ်ိဳးေတြ ၾကည့္ျပီး အကဲခတ္တတ္ၾကတယ္။ shopping centreလိုမ်ိဳး၊ စေကာ့ေစ်းလိုမ်ိဳးသြားေတာင္ လူကို ေျခဆံုး၊ေခါင္းဆံုးၾကည့္ျပီး ေရြွတြဲလဲ၊ေငြတြဲလဲ မဟုတ္ရင္ ေစ်းကို စိတ္မပါ့တပါ ေျပာတတ္တာ။ ဒါေၾကာင့္တခ်ိဳ ့ေျပာၾကတယ္။ ၀တ္ခ်င္လို ့၊ ၀ါသနာပါလို ့ ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး… လူရိုေသ၊ ရွင္ရိုေသေအာင္လို ့ပါတဲ့။ နားကပ္ေလးမွ မ၀တ္နိုင္ရင္ ဘယ္တင့္တယ္မလဲတဲ့။ ေက်ာင္းတုန္းက အိမ္ေထာင္ေရးကို ေစ်းတြက္တြက္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ေတြ ့ခဲ့ဖူးတယ္။ စီးတဲ့ကား၊ ၀တ္တဲ့စိန္၊ အေဖရာထူးၾကည့္ျပီး ေကာင္မေလးကို ခ်စ္ေရးဆို ခ်ဥ္းကပ္သတဲ့။ ေတာက္… သူ၀တ္ထားတဲ့ စိန္လက္စြပ္ၾကီး ေစ်းမနဲဘူးကြဆို မခ်င့္မရဲ ေျပာတတ္ေသး။ တခ်ိဳ ့ ရင္ထဲက နွစ္နွစ္ကာကာ ခ်စ္ေပမယ့္ ေရြွမရွိ၊ေငြမရွိ ခ်ိဳ ့ခ်ိဳ ့တဲ့တဲ့မို ့ ေနာက္ဆုတ္သြား တတ္ေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ စကားေျပာရင္ လက္ကေလးခါခါ ခါခါနဲ ့ေျပာတတ္တဲ့… သူလက္ခါလိုက္ရင္ မ်က္စိေတြၾကိမ္းသြားေအာင္ စိန္ေတြညြွတ္ေနတဲ့ တေယာက္ကို ခ်စ္လွပါခ်ည့္ရဲ့ျဖစ္ေကာ။ ပေရာက္ဖစ္ဆာမၾကီး တေယာက္ကေတာ့ ပိုက္ဆံတတ္န္ိုင္ရင္ေတာင္ သူ ့ထက္ၾကီးတဲ့ စိန္၀တ္ရင္ မၾကိဳက္ဖူးဆိုပဲ။ ဒါက ကြ်န္မတို ့ နိုင္ငံက ေရြွေတြ၊ေငြေတြရဲ့ အေရးပါမွ ုေပါ့။

ဒီေရာက္ေတာ့ မေလးရွားလူမ်ိဳးကလြဲရင္ စလံုးေတြက ေရြွဆိုမ်ွင္မွွ်င္ေလးပဲ ၀တ္ၾကတာ။ မွ်င္နိုင္သမ်ွမွ်င္ တခါတေလ ျမင္ေတာင္မျမင္ရဘူး။ မေလးရွားလူမ်ိဳးေတြကေတာ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြထက္ေတာင္ အတံုးလိုက္အခဲလိုက္ ၀တ္ေသးတယ္။ လူရုိက္လို ့ေတာင္ ရေလာက္တဲ့ ထုၾကီးၾကီးေတြ။ စလံုးတရုတ္မေတြက်ေတာ့ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ေတြ ့ရင္ မသိမသာ ပိုက္ဆံအိတ္ကိိုၾကည့္တယ္… ျပီးေတာ့ဖိနပ္ကိုၾကည့္တယ္… ေနကာမ်က္မွန္ကို ၾကည့္တယ္… အက်ီၤကိုၾကည့္တယ္…။ သန္ ့စင္ခန္းထဲေရာက္ရင္ ဘာနွ ုတ္ခမ္းနီေလး ထုတ္ဆိုးလဲၾကည့္တယ္…။ ဓာတ္ေလွကားထဲေရာက္ရင္ ေရေမြွးကို အနံ ့ခံတယ္။ brand ေရာဂါပါ။ ဟယ္… သူလြယ္ထားတဲ့ LVေလးက ဒီဇိုင္းအသစ္ေလးပါလား… သူ ့မွာ့ Gucci ဘယ္နွစ္္အိတ္ေတာင္ ရွိပါလိမ့္၊ တခါလြယ္ရင္ အေရာင္တမ်ိဳး… သူ ့ဖိိနပ္ကေလးက အေရာင္ေလးစိုျပီးလွေနတယ္ထင္တာ nine west ျဖစ္ေနတာကိုး…။ ဒီနိုင္ငံရဲ့ brand အေရးပါ အရာေရာက္မွ ုပါ။ သတင္းစာထဲမွာ ဘယ္brandက Saleဆို အေျပးအလြွား သြားၾက အခ်င္းခ်င္း ဖုန္းဆက္ၾက။

တခ်ိဳ ့ေတြ အခ်င္းခ်င္းေျပာေနရင္ နားကို မလည္နုိင္ပါဘူး။ ေပါမ်ားလိုက္တဲ့brandေတြ။ အဲဒီbrandေတြ ေနာက္သာ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ရရင္ ရတဲ့လစာရဲ့ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ေျပာင္မွာပါ။ အိတ္တအိတ္ကို ေဒၚလာေထာင္ေက်ာ္ မေျပာနဲ ့ ရာေက်ာ္ေပးဖို ့ေတာင္ အထပ္ထပ္ စဥ္းစားရတာမိုလား။ ကိုယ့္ဘီရိုဖြင့္လိုက္ရင္ မbrandတာေတြက မ်ားပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပတ္၀န္းက်င္ရို္က္ခတ္မွ ုေၾကာင့္ တခါတခါ ေစ်းေလးဘာေလးခ်တယ္ၾကားရင္ လြယ္ၾကည့္၊ မ်က္မွန္ေလးတပ္ၾကည့္၊ အက်ၤီေလးေကာက္၀တ္ၾကည့္တာမ်ိဳးေတာ့ လုပ္မိပါတယ္။ branded saleဆို ေပါေခ်ာင္ေကာင္းေလးမ်ား ေတြ ့မလားလို ့ မေယာင္မလည္သြားဖူးပါတယ္။ လက္ဗလာနဲ ့ ျပန္လာတာမ်ားပါတယ္။

ဟိုတေန ့က ခ်စ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ သြားကိုက္နာ မခံစားနိုင္လို ့ ဆရာ၀န္ သြားျပခုိင္းတာ ကုန္က်စရိတ္က LV တအိတ္ ၀ယ္လုိ ့ရတယ္ဆို နွေမ်ာေနလို ့ သြားကို္က္ေရာဂါထက္ ျပင္းထန္တဲ့ brandေရာဂါပါလားလို ့ ေတြးမိပါေသးတယ္။ ကိုယ္လဲ ဘာထူးလဲ။ ကြ်န္မတို ့ရံုးက shopping centerေတြနဲ ့ ေ၀းတာမို ့ ရံုးမွာ ေစ်းလာလာေရာင္းၾကပါတယ္။ ဒီေန ့ဘာေရာင္းမယ္ဆိုတာ ၾကိဳေၾကာ္ျငာ ပါတယ္။ ဟိုတေန ့က Mango Sale လို ့ ေၾကာ္ျငာထားေတာ့ အရမ္းကို ၀မ္းသာသြားပါတယ္။ Mangoဆိုတဲ့ စာတန္းေလးနဲ ့ တီရွပ္ေလး တထည္ေတာင္ ကိုယ့္မွာ မရွိေတာ့ ေစ်းေလးေတာ္ရင္ ဆြဲလိုက္ဦးမွဆို စဥ္းစားျပီး ေရာင္းတဲ့ေနရာ အသြားမွာ တေယာက္ထဲ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ ျဖစ္ရပါတယ္။ Mango Sale ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ကလာတဲ့ ခ်ိဳျမေမြွးၾကိဳက္ေနတဲ့ သရက္သီး၀ါ၀ါေလးေတြပါ။ ကြ်န္မထင္သလို တီရွပ္လွလွေလးေတြ မဟုတ္တာပါပဲ။ အေတာ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ brand ေရာဂါပါပဲ။

(စိတ္ဓါတ္က်ေနတဲ့ အမၾကီးkom အတြက္အမွတ္တရ… မမေရ… အေဖာ္ရွိေသးတယ္… စိတ္ဓါတ္မက်နဲ ့ေနာ္)

တန္ခူး
11:45pm 22-Jun-2009

ေနသားက်

ေနသားက်(၁)

Before

“ဟဲ့… သက္သက္… ဘယ္လိုျဖစ္တာတုန္း… အထုတ္ေတြနဲ ့ ငိုထားတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ ့… ငါျဖင့္စိတ္ပူလိုက္တာဟယ္”

“ငါ ငဦးနဲ ့ကြဲလာခဲ့ျပီ… ဘယ္လိုမွ သည္းမခံနိုင္ေတာ့ဘူး… အိမ္ေပၚက ဆင္းလာတာ… နင့္အိမ္မွာ ခဏေနလုိ ့ ရမလား”

“ေမးေနစရာလိုသလား သက္သက္ရယ္… ခဏပဲေနေန အၾကာၾကီးေနေန… ဒါေပမယ့္ ယူတာမွ မၾကာေသး လင္မယားကြဲၾကတယ္ဆိုတာ သိပ္ၾကားလို ့ မေကာင္းပါဘူးဟာ… ျဖစ္ပံုလဲေျပာပါဦး”

“ဘာျဖစ္ရမလဲ အေလာင္းအစားေပါ့… ညက ေဘာလံုးေလာင္းလုိက္တာ ငါစုထားတဲ့ ပိုက္ဆံေလးေျပာင္ေရာဟယ္… အဲဒီေလာက္ အတုိင္းအဆမဲ့လာရင္ ၾကာရင္ ငါတို ့ ေနစရာအိမ္ေတာင္ ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး… ေတာ္ျပီ… ဒီေလာက္နဲ ့ ဇာတ္လမ္းရပ္တာေကာင္းတယ္”

“မဟုတ္ေသးပါဘူး သက္သက္ရယ္… ဒီေလာက္က အခ်င္းခ်င္းညိွနွိ ုင္းၾကည့္ပါဦး… ကြဲေလာက္တဲ့အဆင့္ မဟုတ္ေသးပါဘူး”

“ေတာ္ျပီ… ဘာမွမေျပာနဲ ့ေတာ့ဟာ… သက္သက္တုိ ့က ဗူးဆိုဖရံုမသီးဘူး”

************************
ေနသားက်(၁)

After

“ကိုဦး…သက္သက္… အမေလး ေအာ္မၾကားေခၚမၾကားနဲ ့ သိပ္ေပ်ာ္ေနၾကတယ္ေပါ့… shopping လာတာလား”

“ဟယ္… သူငယ္ခ်င္းရယ္… နင့္ကိုတကယ္မျမင္တာပါ… ဟုတ္တယ္… ဒီေန ့ကိုဦးေမြးေန ့မို ့ လက္ေဆာင္လာ၀ယ္ေပးတာ”

“ေကာင္းပါတယ္… ေကာင္းပါတယ္… ဒီလုိပဲျမင္ခ်င္ပါတယ္… ခုေတာ့ ကိုဦးက လိမၼာသြားျပီေပါ့…”

“ကိုဦးလား ေဘာလံုးပဲြ ေလာင္းျမဲေလာင္းဆဲပါ… တခါတေလ စီးေနတဲ့ကားေလးျပဳတ္လုိက္… တခါတေလ အိမ္ေလးေပါင္လိုက္ တခါတေလ ငါ့လက္၀တ္လက္စားေတြ ေပ်ာက္လိုက္…ေပၚလိုက္ေပါ့”

“သက္သက္ရယ္… ခုေတာ့ ဒါေတြကို ရယ္လို ့ေမာလို ့ ေျပာနိုင္ေနျပီေနာ္.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နင္တို ့အဆင္ေျပေနတာေတြ ့တာပဲ ငါ၀မ္းသာလွပါျပီ”

“ဘာလို ့လဲ သိလား… ေလာင္းကစား၀ါသနာပါတဲ့ ေယာက်ၤားတေယာက္ရဲ့ ဇနီးမယားတေယာက္ဘ၀မွာ ေနသားက်သြားလို ့ေပါ့ဟယ္… ၾကာလာေတာ့လဲ ေနသားက်သြားတာပါပဲ”

“ဘာရယ္သက္သက္… ေနသားက်သြားတယ္ဟုတ္လား”

************************
ေနသားက်(၂)

Before

“ဗိ်ဳ ့… ကိုခ်စ္ပို”

“ဟာ… ကိုစိုးၾကီးတုိ ့ပါလား… လာၾကပါဗ်ာ… ထိုင္ၾကဗ်ာ… က်ဴပ္မိန္းမရွိတုန္းကလိုေတာ့ ေရေႏြးေလး လဘက္ညြွန္ ့ေလးနဲ ့ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ဧည့္မခံနိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့ဗ်ာ…”

“မထိုင္ေတာ့ပါဘူး ကိုခ်စ္ပုိရာ… ခင္မ်ားမလဲ ဇနီးဆံုးျပီးကတည္းက ဘယ္မွလဲမထြက္ အိမ္ထဲမွာပဲ တငိုငိုတရီရီမို ့ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ က်ဴပ္တို ့နဲ ့ လမ္းေလ်ွာက္ထြက္ရေအာင္ လာေခၚတာပါ”

“ခင္ဗ်ားတို ့ပဲ သြားပါေတာ့ဗ်ာ… ဒီလမ္းေတြက မူမူနဲ ့့ေလွ်ာက္ေနက်ဆိုေတာ့ က်ဴပ္တေယာက္ထဲ ဘယ္လုိမွ…”

“ကဲ… မငိုပါနဲ ့ေတာ့ဗ်ာ… က်ဴပ္တုိ ့အရြယ္ေတြလဲ ၆၀ေက်ာ္လာျပီဆိုေတာ့ တရားနဲ ့ ေျဖကိုေျဖရေတာ့မယ့္ အရြယ္ေတြပါဗ်ာ… ခင္မ်ား လမ္းမေလွ်ာက္ခ်င္လဲ စကားပဲ ထိုင္ေျပာၾကတာေပါ့ဗ်ာ”

“ရပါတယ္ဗ်ာ”

“စကားမစပ္… မမူမူဆံုးကတည္းက ခင္ဗ်ားကို ဒီအက်ီၤနဲ ့ပဲေတြ ့ေနရတာ… အရင္ကလို ေနပါဦီးလားဗ်ာ”

“မူမူမီးပူတိုက္ေပးတဲ့ အ၀တ္ေလးေတြ ဒီတိုင္းေလး ေခါက္ရိုးမပ်က္ ရွိေစခ်င္လုိ ့ပါ… က်ဴပ္မိန္းမလက္ရာေလးေတြ ေပ်ာက္သြားမွာ စိုးလို ့ပါဗ်ာ”

************************
ေနသားက်(၂)

After

“ဗ်ိဳ ့… ကိုခ်စ္ပုိၾကီး… ခင္မ်ားမလဲ ဖမ္းရခက္လွခ်ည့္လားဗ်ာ… အိမ္မွာကို မကပ္ဘူး”

“ဟားဟား… လာဗ်ာကိုစိုးၾကီး… ခင္က ခုမွ ရန္ကုန္နဲ ့ရင္းနွီးတာဆုိေတာ့ သူ ့ကို လိုက္ပို ့ေနရလို ့ပါဗ်ာ”

“ထင္ပါ့…ထင္ပါ့… ခင္တဲ့လား… ဒီလုိၾကီးေတာ့ မလုပ္နဲ ့ေလဗ်ာ… လူသိရွင္ၾကား မိတ္ဆက္တဲ့ပြဲေလးဘာေလး လုပ္မွေပါ့”

“ဟဲဟဲ… က်ဴပ္လဲ လုပ္ခ်င္ပါတယ္ဗ်ာ… စကားစရခက္ေနလို ့… ခင္ေရ… ေရေႏြးၾကမ္းေလး လဘက္သုတ္ေလး လုပ္ပါဦး”

“ခုေတာ့လဲ က်ဳပ္တုိ ့လူၾကီးက ဟာေ၀ယံရွပ္ေတြနဲ ့ တယ္နုေနပါ့လားဗ်… ခပ္တိုးတိုးေလး ေမးစမ္းပါဦးမယ္.. ခင္ မၾကားေအာင္… အက်ီၤအသစ္ေတြ ၀ယ္တာ မူမူတိုက္ေပးတဲ့ အက်ီၤေလးေတြ ေခါက္ရိုးမပ်က္မွာ ေၾကာက္လုိ ့လားဗ်”

“ခင္ဗ်ားကေတာ့ လုပ္ျပီဗ်ာ… ဟဲဟဲ… မူမူမရွိတဲ့ဘ၀မွာ ေနသားက်သြားတာပါဗ်ာ..”

“ဘာတဲ့… ေနသားက်က်ခ်ည္ေသးေတာ့ဗ်ာ… ဟားဟား”

************************
ေနသားက်(၃)

Before

“အေမ့…အေမ့… အေမ့ကို ကြ်န္ေတာ္လြမ္းတယ္ဗ်ာ… ခုျပန္လာခ်င္ျပီ… အီးအီး”

“သားေလး… သြားတာမွ တလပဲရွိေသးတယ္သားရယ္… ဘာမ်ားအဆင္မေျပလုိ ့လဲသား… မငိုပါနဲ ့ကြယ္… မင္းငိုရင္ အေမငိုမိလိမ့္မယ္”

“အေမ့သားပညာတတ္ၾကီးေလ… ခုကူလီထမ္းတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးလုပ္ေနရတယ္ အေမရဲ့… ဟိုပဲြစားေကာင္လိမ္တာ… ကြန္ျပဴတာကိုင္ရမယ္ဆိုတာ အလကားအေမရဲ့… တေန ့တေန ့ သယ္လုိက္ရတဲ့ ပိုက္လံုးၾကီးေတြ… ညက် တကိုယ္လံုးကိုင္ရိုက္ထားသလုိပါပဲဗ်ာ”

“ငါ့သားဘြဲ ့ရ ပညာတတ္… အိမ္မွာ ဖူးဖူးမွ ုတ္ထားတာကို သူတို ့က ခိုင္းရက္လုိက္ၾကတာ… ဘာမွ မပူနဲ ့သား… အေမေစ်းေရာင္းေကြ်းနိုင္တယ္… ျပန္သာလာခဲ့”

“အေမ.. ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစားဦးမယ္.. ဖုန္းကဒ္က က်ခါနီးျပီ… အေမေနေကာင္း….”

“ဟယ္လို…ဟယ္လို… သား… ၾကားရလား… ၾကားရလား”

************************
ေနသားက်(၃)

After

“သားေလးရယ္… မင္းပင္ပန္းတယ္သာဆိုတယ္ ျဖဴလို ့၀လုိ ့ပါ”

“၂နွစ္ေလာက္ လုပ္လုိက္ရေတာ့ ပင္ပန္းတာနဲ ့ေနသားက်သြားတာအေမ… အရာရွိက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖိုမင္ရာထူးတိုးေပးေတာ့ အရင္ကေလာက္ မပင္ပန္းေတာ့ပါဘူး”

“ေအးေလ.. သားျပန္ထြက္ခ်င္တယ္ဆိုလဲ အေမမတားပါဘူး… သားသေဘာပါပဲ”

“ဟာဗ်ာ… မီးကပ်က္သြားျပီ… ဒီေန ့ညေဘာလံုးပြဲရွိပါတယ္ဆိုမွ… ဟိုမွာ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္တဲ့ ၂နွစ္အတြင္း မီးတခါမွ ပ်က္တာ မေတြ ့ခဲ့ရဘူး ”

“ဒီလုိပါပဲသားရယ္… အေမတို ့ကေတာ့ ပ်က္လုိက္၊လာလိုက္ လင္းလုိက္၊ေမွာင္လုိက္နဲ ့ ေနသားက်ေနပါျပီ… ကဲ..စားလိုက္ဦး… မင္းၾကိဳက္တဲ့ လမ္းထိပ္က မနုလက္ရာ မိုးက်လဘက္သုတ္ကေလး”

“အေမ ကြ်န္ေတာ္ မစားခ်င္ဘူး… မိုးက်လဘက္ေတြက ကြင္းထဲမွာ လူေတြေျခနင္းဖတ္ထဲ ဒီတိုင္း… ကြ်န္ေတာ္စားရတာစိတ္ထဲ တမ်ိဳးပဲအေမရာ… ”

“ဟဲ့… အဲဒါမင္းေတာက္ေလွ်ာက္ၾကိဳက္လာခဲ့တာေလ… အရင္ကမရြံပဲ ခုမွ ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ”

“ဟိုမွာက အေတာ္သန္ ့ျပန္ ့တာဆိုေတာ့ သန္ ့ရွင္းတာနဲ ့ ေနသားက်သြားလို ့ပါအေမ”

“ဟုတ္မွာေပါ့သားရယ္… ဒါဆိုလဲ အေမကိုယ္တိုင္ေက်ာ္ထားတဲ့ အေၾကာ္စံုေလးကို ေရေႏြးၾကမ္းနဲ ့ျမည္း”

“အေမ စားအုန္းဆီေတြနဲ ့ ေၾကာ္တာလား… အေမအသက္ၾကီးလာျပီ… က်န္းမာေရးထိခုိက္လိမ့္မယ္… ပဲဆီေလးနဲ ့စားပါဗ်ာ”

“ပဲဆီလဲမထူးပါဘူးသားရယ္… ေရာတာပါပဲ… ေစ်းက်ေတာ့ ေခါင္ခုိက္ေနတာ… အေမတို ့က စားအုန္းဆီနဲ ့ေနသားက်သြားေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး… သားလာရင္ အိပ္ဖို ့ဆို အေမက အိမ္ေရွ ့ခန္းမွာ ကုတင္ခင္းထားတာ… ဟိုအရင္ကလို မင္းညီေတြနဲ ့အိပ္တတ္ေတာ့ပါမလားလို ့”

“ဟားဟား… အေမက ကြ်န္ေတာ့္ကို နုိင္ငံျခားမွာ ေနရတယ္ဆုိ အထင္ၾကီးေနတာကို… အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ လူေတြအမ်ားၾကီး စုျပံဳေနရတာ အေမရဲ့… ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီဘ၀နဲ ့ ေနသားက်သြားေတာ့ ခုလို ျခံေလးနဲ ့ေလေလးတျဖဴးျဖဳးက ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ဟိုတယ္ပါပဲ”

“ငါ့သားေလး ရုန္းကန္ရတာ အေမျဖင့္ သနားလိုက္တာ… xxxxxxx”

“xxxxxxxxေနသားက်xxxxxxx”

“xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx”

“xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx”

“xxxxxxxxေနသားက်xxxxxxx”
“xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx”

“xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx”

“xxxxxxxxေနသားက်xxxxxxx”

************************
တန္ခူး
5:40pm 18-Jun-2009

ေခါင္းရြက္ဗ်ပ္ထိုးသံေယာဇဥ္

ဟိုးငယ္ငယ္ကတည္းက ေန ့စဥ္ သံေယာဇဥ္တြယ္ခဲ့ရတဲ့ အထဲမွာ ကြ်န္မတို ့ လမ္းထဲကို ေန ့တိုင္းလာေရာင္းတတ္တဲ့ ေခါင္းရြက္ဗ်ပ္ထိုးေစ်းသည္ေတြလဲ ပါပါတယ္။ တခါတေလ ရံုးပိတ္ရက္ ေန ့လည္ေန ့ခင္းဆို သူတို ့ကို သိပ္လြမ္းတာ။ ဟိုတေလာက အေမလာေတာ့ အေမရယ္ ခုခ်ိန္မ်ား ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ပူပူေလးဆိုတဲ့ အသည္ေလး အိမ္ေရွ ့လာလိုက္ရင္ သိပ္ေပ်ာ္သြားမွာလို ့ ေျပာမိေသးတယ္။ ျမန္မာမုန္ ့အရမ္းၾကိဳက္တဲ့ ကြ်န္မတို ့ေမာင္နွမေတြက အိမ္မွာရွိတဲ့ေန ့ေတြဆို လမ္းမေပၚလာသမွ် အသည္ေတြ အသံကို နားစြင့္ျပီး တမ်ိဳးျပီးတမ်ိဳးေခၚစားတတ္ပါတယ္။ ငယ္တုန္းကေတာ့ မိဘေတြက သြားရည္စာကို ထိန္းခ်ဴပ္ထားေပမယ့္ ၾကီးလာေတာ့ ကိုယ္ရတဲ့ မုန္ ့ဖိုးနဲ ့ အာသီသရွိရာေခၚစားမိတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရပ္ကြက္ထဲလာေနက် မုန္ ့သည္ေတြနဲ ့ လူခ်င္းေတာင္ ရင္းနွီးၾကတာပါ။ ကြ်န္မတို ့ ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ဆို တခ်ိဳ ့အသည္ေတြက ျပန္ေတြ ့ရတာ ၀မ္းသာလြန္းလို ့ အလကားအတင္းေကြ်းတဲ့အထိပါပဲ။

စားေနက် ေစ်းသည္ေတြထဲက ယေန ့ထက္ထိ မွတ္မွတ္ရရရွိေနတဲ့ ေစ်းသည္ေတြ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ မနက္မိုးလင္းရင္ သူမ်ားထက္ ၀ိရိယေကာင္းစြာ အေစာၾကီးလာတတ္တဲ့ ပဲျပဳတ္သည္အမၾကီး။ သူ ့ပဲျပဳတ္ေလးေတြက ေဖြးျပီးသန္ ့ေနတာရယ္၊ သူ ့အျပံဳးေလးေတြက ေဖာ္ေရြခ်ိဳျမေနတာရယ္ေၾကာင့္ ေနမထြက္ခင္ ပဲျပဳတ္တေတာင္းက အသာေလးကုန္ပါတယ္။ သူက မနက္အေမကို ကူရင္း ပဲျပဳတ္ေရာင္းေပးတာပါ။ ပဲျပဳတ္ကုန္ျပီးရင္ အိမ္ျပန္ေရမိုိးခ်ိဳး က်စ္ဆံျမီးရွည္ရွည္ေလးနဲ ့ျမန္မာအက်ီၤေလး၀တ္၊ ကခ်င္လြယ္အိတ္ေလးလြယ္ျပီး MScတက္္ေနသူပါ။ ငယ္က စာက်က္ပ်င္းတဲ့ ကြ်န္မတို ့ကို ေဖေဖတို ့ေမေမတို ့က အဲဒီအမၾကီး ဥပမာေပးျပီး သူ ့လုိ ၾကိဳးစားဖို ့ ဆံုးမေလ့ရွိပါတယ္။ ခုေတာ့ သူက တကၠသိုလ္မွာ ဆရာမျဖစ္ေနျပီလို ့ၾကားပါတယ္။ သူ ့ကိုေရာ သူ ့ပဲျပဳတ္ေလးကိုေရာ လြမ္းမိတာအမွန္ပါပဲ။

ကြ်န္မေမာင္ေလး ငယ္ငယ္က တေန ့မစားရ မေနနိုင္တဲ့ မုန္ ့က မုန္ ့ေပါက္စီပါ။ စြတ္က်ယ္အျဖဴေရာင္နဲ ့ပုဆိုးတိုတို အျမဲ၀တ္တဲ့ တရုတ္လူမ်ိဳးလို ့ထင္ရတဲ့ အဖိုးၾကီးက “မုန္ ့ေပါက္စီ၊ဘိန္းမုန္ ့” လို ့ ခပ္၀ဲ၀ဲေလး ေအာ္လုိက္ပလားဆို ကြ်န္မေမာင္ေလးက လြတ္သြားမွာ စိုးလို ့ အိမ္ထဲက တန္းေျပးျပီး အသံျဗဲၾကီးနဲ ့ ေခၚေတာ့တာပဲ။ ပဲခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြ အစာသြတ္ထားတဲ့ မုန္ ့ေပါက္စီေဖြးေဖြးေလးကို ကြ်န္မက တခါတေလမွ စားပါတယ္။ နွမ္းျဖဴျဖဴေလးေတြခဲေနေအာင္ ျဖဴးထားတဲ့ ဘိန္းမုန္ ့ ေမြွးေမြွးေလးကို ကြ်န္မက ပိုစားေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ခုေဖေဖတို ့ အရြယ္ မုန္ ့ေပါက္စီသည္ၾကီး မိုးသည္းသည္းရြာတဲ့ေန ့ေတြလဲ စိုစိုရြွဲရြွဲနဲ ့ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီး ေရာင္းေနတာကို ကြ်န္မတို ့ ေမာင္နွမေတြ သနားလြန္းလို ့ မိုးရြာတဲ့ေန ့ဆို ပို၀ယ္စားျဖစ္ပါတယ္။ သူျမန္ျမန္ကုန္ျပီး အိမ္ျပန္ရေအာင္ပါ။ ကြ်န္မေမာင္ေလး လူပ်ိဳေပါက္ျဖစ္လာေတာ့ ပဲေပါက္စီသည္ အဖိုးၾကီးလဲ မေတြ ့ေတာ့ပါဘူး။ သူက်န္းက်န္းမာမာရွိရဲ့လားလို ့ တခါတေလေတြးျပီး စိတ္ပူမိပါေသးတယ္။

“ေကာက္လိွ ုင္းတီမုန္ ့၊ထန္းသီးမုန္ ့” လို ့ အသံသာသာေလးနဲ ့ ေအာ္တတ္တဲ့ အမၾကီးက ေန ့လည္ ထမင္းစားျပီး အခိ်ဳတည္းမယ့္ အခ်ိန္ေလာက္ဆို ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ ခရမ္းရင့္ေရာင္ ကေတာ့ပံု ေကာက္လိွ ုင္းတီမုန္ ့ေလးေတြကို ဖက္ထဲကထုတ္၊ ကတ္ေၾကးေလးနဲ ့ကိုက္၊ အုန္းသီးနိုင္နုိင္ေလးျဖဴး၊ နွမ္းေထာင္ေလးနဲ ့… ေျပာရင္းေတာင္ စားခ်င္သြားပါတယ္။ ကြ်န္မအၾကိဳက္ဆံုးျမန္မာမုန္ ့ထဲက တမ်ိဳးပါပဲ။ သနပ္ခါးေတြ ေဖြးေနေအာင္ လိမ္းထားတတ္တဲ့ သန္ ့သန္ ့ျပန္ ့ျပန္ ့ အမၾကီးက သူကိုယ္တုိင္လုပ္၊ သူကိုယ္တုိင္ေရာင္းတာပါ။ ယေန ့ထက္ထိ ကြ်န္မတို ့ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေရာင္းေနတုန္းပါပဲ။ သူမ်ားေတြလို ေဖာက္သည္ယူေရာင္းတာ မဟုတ္ေတာ့ သူ ့မုန္ ့ေလးက ပုိစားလို ့ေကာင္းပါတယ္။ ကြ်န္မျပန္ေရာက္ရင္ ေန ့တိုင္းတေန ့မျပတ္ စားတတ္ပါတယ္။ ေစ်းသည္ အမၾကီးက ငယ္ခ်စ္ေတြမို ့ အဆစ္ေတြ အမ်ားၾကီး ထည့္ေပးတတ္ပါတယ္။

မုန္ ့စိမ္းေပါင္းနဲ ့မုန္ ့ဗိုင္းေတာင့္သည္္ေတြကေတာ့ ခဏခဏေျပာင္းတတ္ပါတယ္။ ကြ်န္မက မုန္ ့စိမ္းေပါင္းကို အျဖဴပိုၾကိဳက္သူမို ့ အျဖဴေတြအမ်ားၾကီး ထည့္ေပးတတ္တဲ့သူဆီ အျမဲ၀ယ္စားျဖစ္ပါတယ္။ ေရြွေျခက်င္းၾကီးေတြေလာက္ၾကီးတဲ့ မုန္ ့လက္ေကာက္ ၀ိုင္း၀ို္င္းၾကီးေတြက ကြ်န္မၾကီးၾကီးရဲ့ အၾကိဳက္ဆံုးပါ၊ ကိုယ္တုိင္ထန္းလ်က္ရည္ၾကိဳေရာင္းတဲ့ အညာသူၾကီးက ကြ်န္မတို ့အိမ္ေရာက္ရင္ ၾကီးၾကီးနဲ ့ အညာအေၾကာင္းေတြ အလြမ္းေျပေျပာရင္း ေစ်းေရာင္းဖို ့ေတာင္ေမ့ေနတတ္ပါတယ္။

ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ဆို ခပ္ေစးေစးေလးမွ ၾကိဳက္တဲ့ ကြ်န္မက ရပ္ကြက္ထဲက အေဒၚၾကီးေရာင္းတဲ့ အညိဳေရာင္ရွမ္းေျပာင္းေစးေစးဆို ထမင္းလြတ္ေတာင္ စားပစ္တတ္ပါတယ္။ ပဲဆီေမြွးေမြွးေလးသုတ္၊ ဆားေလးသုတ္ျပီး ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ေလးစား၊ ရုပ္ရွင္ေလးၾကည့္တတ္တဲ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေန ့လည္ခင္းေတြကို လြမ္းမိပါတယ္။ အေငြ ့တေထာင္းေထာင္းတေနတဲ့ အညာထန္ေလ်ာ္ေတာင္းထဲက အ၀တ္ျဖဴျဖဴေအာက္္က ေျပာင္းဖူးေမြွးေမြွးေလးေတြကို ခုသာေျပး၀ယ္စားခ်င္မိေတာ့တယ္။

ေႏြေန ့လည္ေတြမွာ အိမ္ေရွ ့ကေန ခပ္တိုးတိုးေလး ေအာ္သြားတတ္တဲ့ ကူးဖီးလ္ရမယ္ ကူးဖီးလ္ဆိုတဲ့ ဘာဘူၾကီးအသံကို ကြ်န္မက အျမဲနားစြင့္ေနတတ္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကဆို အေမမ၀ယ္ေကြ်းမွာစိုးလို ့ ဘာဘူၾကီးကို အရင္ေခၚထားျပီးမွ အေမေရ အိမ္ေရွ ့မွာ ေရာက္ေနျပီလို ့ အပိုင္လုပ္တတ္တာ ကြ်န္မပါ။ ခုေတာ့ ငယ္က ဘာဘူၾကီးပဲလား၊ ဘာဘူၾကီးသားလားမသိတဲ့ ကူးဖီးလ္သည္ၾကီးက တခါတခါမွ လာတတ္ပါေတာ့တယ္။ ကူးဖီးလ္ၾကိဳက္တဲ့ ကြ်န္မက ေရြွပုဇြန္မွာ ဘာဘူၾကီးကူးလ္ဖီးလ္ အလြမ္းေျပ ၀ယ္စားေလ့ရွိပါတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ အေခါက္အိမ္ျပန္ေတာ့ စက္ဘီးေလးနဲ ့ ဘာဘူၾကီးကို ေတြ ့ရေတာ့ ေပ်ာ္လိုက္တာ မေျပာပါနဲ ့။

လွည္းကေလးမွာ ေမာင္းေသးေသးေလးေတြတပ္ထားတဲ့ အသည္ကို ကြ်န္မတို ့က ေမွာင္ေမွာင္သည္လို ့ ေခၚပါတယ္။ ရာသီေပၚ သရက္၊ဇီး၊မာလကာ၊ သစ္ေတာ္၊နာနတ္၊ေဂြးသီးေတြကို လွီး ငရုတ္သီးမွ ုန္ ့၊ မဆလာ၊ ဆား ေရာနယ္ထားတဲ့ အမွ ုန္ ့ေလးျဖဴး… အတိုင္းအဆမရွိ စားခဲ့ဘူးတာေၾကာင့္ ငရုတ္သီးကို ရာသက္ပန္ ေရွာင္ရတ့ဲ အျဖစ္ကို ေရာက္သြားတဲ့ ကြ်န္မပါ။ ခုစားမလားေမးရင္ သြားရည္ေတြၾကိတ္က်ျပီး စားခ်င္စိတ္ကို ျမိဳသိပ္ထားရတာပါ။ တို ့ဖူးသုတ္၊ ေလွ်ာက္သီးသုတ္ ေမွာင္ေမွာင္သည္ကေတာ့ ခံတြင္းမ်ားပ်က္ေနရင္ အေတာ္ခံတြင္းလိုက္တာပါ။ ပုဇြန္ေျခာက္ပါေလကာေလးနဲ ့ သုတ္တတ္တဲ့ သူတို ့လက္ရာက အေတာ္ကို အ့ံၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေကာင္းလြန္းပါတယ္။ အိမ္မွာ ဘယ္ေလာက္ ကိုယ့္ဘာသာသုတ္သုတ္ သူတို ့လက္ရာမွီဖို ့ မလြယ္ပါဘူး။

“မုန္ ့လက္ေဆာင္း ခ်ိဳခ်ိဳေအးေအးေလး” ဆိုတဲ့ အထမ္းနဲ ့ေရာင္းတဲ့ အကိုၾကီးက ကြ်န္မတို ့ ဟိုဘက္လမ္းတုန္းက တလမ္းထဲေနခဲ့တာေပါ့။ အာ၀ဇြန္းကလဲရြွင္ေတာ့ တေနရာမွာ သူ ့အထမ္းသာခ်လိုက္ ေဖာက္သည္ေတြကို ၀ို္င္း၀ိုင္းလည္လို ့။ အုန္းနို ့ေလးထပ္ထည့္ေပးပါဦး၊ အခ်ိဳေပါ့ေနလို ့ ထန္းလ်က္ရည္ေလးထည့္ေပးပါဦးဆုိ သူမ်ားေတြလို မတိုေတာင္းပဲ ခပ္ျပံဳးျပံဳးေပးတတ္သူပါ။ ခုထိ စိတ္ပါရင္ အထမ္းဆြဲျပီး ျပန္ေရာင္းတတ္ေသးတယ္လုိ ့ အိမ္ကသူေတြက ေျပာပါတယ္။

ငယ္ငယ္က ၀ရန္တာမွာ စာထြက္က်က္ရင္း ညေမွာင္ေမွာင္မွာ အထမ္းၾကီးပိုးေရာင္းတတ္တဲ့ မုန္ ့ဖက္ထုတ္သည္ အဖိုးၾကီးကို ေမ်ွာ္တတ္ပါတယ္။ ပူူပူေႏြးေႏြးမုန္ ့ဖက္ထုတ္ေလးေတြကုိ ေဆာင္းညေတြမွာ ပိုစားတတ္ပါတယ္။ တခါတခါက်ေတာ့ ခါခ်ဥ္လ်က္ဆားေရာင္းတဲ့ အဖိုးၾကီးနဲ ့မုန္ ့ဖက္ထုတ္အဖိုးၾကီး ခ်ိန္းထားသလား ထင္ရေအာင္ အခ်ိန္ခ်င္းတူေန တတ္ျပန္ပါတယ္။ ခုေတာ့ သူတို ့ကို မေတြ ့ရတာေတာင္ အေတာ္ၾကာပါျပီေကာ။

ဟိုတေခါက္ျပန္ေတာ့ သားက အဲဒီလုိ ေခါင္းရြက္ဗ်ပ္ထိုး ေစ်းသည္ေတြကို တအံ့တၾသ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ေနာက္ပိုင္းလယ္လာျပီး ကြ်န္မတို ့ ငယ္ငယ္ကလုိ အေမမေမးပဲ မုန္ ့သည္ကို ေခၚလာတတ္လို ့ ကြ်န္မတို ့မွာ လာသမွ်မုန္ ့သည္မေခၚဖို ့ တားရပါတယ္။ အေမကေတာ့ ညည္း၀ဋ္လည္တာတဲ့။ ဒါေပမယ္ ့ကြ်န္မလဲ သားနဲ ့မထူးပါဘူးေလ။ အသက္သာၾကီးသြားတယ္ လမ္းေပၚက အသံေလးေတြ နားစြင့္ျပီး ေခၚခ်င္ေနတုန္းပါပဲ။ သံေယာဇဥ္… ငယ္က အခ်စ္ အနွစ္တရာ မေမ့သာတဲ့။ တကယ္ေတာ့ သူတို ့ေရာင္းတဲ့မုန္ ့ေလးေတြက ကြ်န္မရဲ့ ငယ္ခ်စ္ေလးေတြမိုလား။

(ညီမေလးမီယာရဲ့ စံုစီနဖာရန္ကုန္ဖတ္ရင္း ဒီပို ့စ္ေလးအတြက္ အေတြးရသြားတာပါ)

တန္ခူး
4:57pm 15-Jun-2009

ဘယ္ကလာသလဲ၊ ဘယ္နယ္ကလဲ

တက္စီေပၚတက္လိုက္တာနဲ ့ ေျပာလိုက္တဲ့ အဂၤလိပ္စကားေလသံ ၾကည့္ျပီး ဘာလူမ်ိဳးလဲဆိုတာ တက္စီေမာင္းသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စိ္တ္၀င္စားတတ္ပါတယ္။ ေနာက္ၾကည့္မွန္ထဲကေန ရုပ္ကို လွမ္းၾကည့္ျပီး တခ်ိဳ ့က မလြဲပဲ ေကာက္ခ်က္ခ်နိုင္သလိို တခ်ိဳ ့က သူ ့ဘာသာ ေကာက္ခ်က္အမွား ခ်ပစ္တာမ်ိဳးလဲ ခဏခဏပါ။ ဗီယက္နမ္လား… ဖိလစ္ပိုင္လား… ထိုင္းလား… အင္ဒိုနီးရွားလား… မေလးရွားလား… စံုေနတာပဲ။ တခါတခါ ဘယ္ကေနဘယ္လုိ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားျပီး ျမန္မာရုပ္စစ္စစ္ၾကီးကို္ ဂ်ပန္လား… ကိုရီးယားလား ေမးေသးတာ။ အမ်ိဳးသားပါလာျပီဆို ပိုလို ့ေတာင္ မ်က္စိလည္သြားေသးတယ္။ သူက တရုတ္ရုပ္ ကိုယ္ကျမန္မာရုပ္ေျပာတာက ျမန္မာစကား… တခ်ိဳ ့ဓာတ္ေလွကားထဲမွာ နွစ္ေယာက္စလံုးကို တလွည့္စီၾကည့္ Question Markေတြ ျဖစ္လို ့။

စိတ္ၾကည္ေနရင္ေတာ့ နင္ထင္သလို ငါက အဲဒီလူမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး… ငါက ဘယ္နိုင္ငံက… ဘာညာ စကားေဖာင္ဖြဲ ့ဖို ့ မခဲယဥ္းေပမယ့္ စိတ္မၾကည္တဲ့အခါေတာ့ နိုင္ငံအမွားေျပာလိုက္ရင္ကို လူက မခံနိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ဥပမာ... သားေနမေကာင္းလို ့ ေဆးခန္းသြားေနတဲ့ အခါမ်ိဳးေပါ့။ ကိုယ္ကလဲ ကိုယ့္နိုင္ငံသူလို ့သာ အထင္ခံခ်င္သူဆိုေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကိုက တဆိတ္လြန္ရာေတာ့ က်ေနတာ ၀န္ခံပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အထာနပ္သြားေတာ့ ေမးမယ္ၾကံရင္ ကိုယ္ကဦးေအာင္ ျမန္မာလုိ ့ ေျပာတတ္လာပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ မလံုေလာက္ဘူးေလ။ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဘယ္သူ ့အမွားမွ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္အမွားပဲေပါ့။ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အိႏိၵယသူေလးက်ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အေမးမခံရပဲ ကိုယ့္သာေတြ ့လိုက္ရင္ အာရွနိုင္ငံေတြ ကုန္ေအာင္ အေမးခံရတာ။ ေမးလဲေမးခံရမွာေပါ့ … ေနရာတကာ ေဘာင္းဘီ တကားကား… စကပ္တကားကားနဲ ့ကိုး။ သူငယ္ခ်င္း အိႏိၵယသူေလးက ဘယ္ေလာက္ ၀တ္ရခက္ခက္ သူ ့ရိုးရာ၀တ္စံုေလးနဲ ့ အျမဲခ်စ္စရာေကာင္းေနတာကိုး။ တကယ္ဆို ကိုယ္တို ့ရိုးရာ၀တ္စံုက သူတို ့ထက္စာရင္ ၀တ္လို ့ေတာင္ ပိုလြယ္ေသးတယ္။ ထမီေလးကို ဂ်ိတ္ကေလးတပ္ ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ ကြ်တ္က်မွာလဲ မပူရေတာ့ဘူးေလ။

ျမန္မာရိုးရာ ၀တ္စံု ၀တ္တာနဲ ့ ျမန္မာမွန္း သိေရာလားလို ့ ေမးလာရင္ ဟုတ္ကဲ့လို ့ ေျဖမွာပါ။
ကိုယ္တို ့နိုင္ငံရဲ့ ျမင့္ျမတ္ဂုဏ္ယူရတဲ့ နိုဘယ္ဆုရွင္ အမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့ ပံုရိပ္ကို ကမာၻက သိၾကတာမို ့ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသ ေရာက္ေရာက္ ရိုးရာ၀တ္စံုေလးသာ တျမတ္တနိုး၀တ္တတ္တဲ့ သူ ့ေၾကာင့္ပဲ ျမန္မာရိုးရာ၀တ္စံုေလးကိုလဲ ကမာၻက ပိုသိခဲ့တာပါ။ ကိုယ္ဘြဲ ့ယူေတာ့ ျမန္မာ၀တ္စံု၀တ္… ဆံထံုးထံုး… ပန္းေတြေ၀ေနေအာင္ ပန္တာကို ၾကည့္ျပီး ေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို ့နုိင္ငံကလို ့ တန္းကနဲ ေျပာနိုင္ၾကတာ ေတြ ့ခဲ့ဘူးပါတယ္။

အရင္အလုပ္မွာတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက နင္တို ့နိုင္ငံက ရုပ္ရွင္မင္းသမီးေတြ ၾကည့္ခ်င္လို ့ ျပစမ္းပါလို ့ ဆိုေတာ့ အင္တာနက္ေပၚမွာ ေတြ ့တဲ့ မင္းသမီးေတြရဲ့ website ေတြကို ၀မ္းသာအားရ ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။ မလွဘူးလား… မေခ်ာဘူးလားဆုိေတာ့ လွပါတယ္… ေခ်ာပါတယ္… ဒါေပမယ့္ နင္တို ့ရိုးရာ၀တ္စံုနဲ ့လဲ မဟုတ္ဘူးေနာ္…အားလံုးက အေနာက္တိုင္း ၀တ္စံုေတြနဲ ့လုိ ့ မွတ္ခ်က္ခ်မွ ကိုယ့္မွာ ျမန္မာ၀တ္စံုနဲ ့ မင္းသမီးပံုကို အသဲအသန္ လိုက္ရွာျပရပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ သူတို ့က ေက်နပ္သြားတဲ့ပံုနဲ ့ ဒီပံုေလးေတြမွ လွတာတဲ့။ သူတို ့ အဲဒီလို ေျပာေတာ့ ေဘာင္းဘီ စကတ္သာ ၀တ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပါ မလံုမလဲ ျဖစ္ခဲ့မိပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဒီမွာဆိုျပီး ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က လမ္းလြယ္လိုက္မိေနတာပါ။ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ကိုယ္သံေယာဇဥ္ၾကီးတဲ့ ျမန္မာ၀တ္စံုေလးေတြ တျမတ္တနိုး ျပန္၀တ္တတ္ပါတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္း ျမန္မာျပည္ထဲမွာကို ျမန္မာ၀တ္စံု ၀တ္တဲ့ လူငယ္ေတြ ရွားပါးလာတာ ေတြ ့ရေတာ့ အေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းနဲ ့အညီ လိုက္ပါတာ အျပစ္မဆိုသာေပမယ့္ ရိုးရာ၀တ္စံုေလးကိုေတာ့ မေပ်ာက္ပ်က္ေစခ်င္တာပါ။ အနည္းဆံုး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေလးေတာ့ ၀တ္သင့္တယ္မိုလား။

ဟိုတေလာက ဒီက ျမန္မာဆိုင္တဆုိင္မွာ ဒီမွာ ထုတ္တဲ့ ျပကၡဒိန္တခု ေတြ ့ခဲ့ပါတယ္။ ပထမေတာ့ အေနာက္တိုင္း မင္းသမီးေတြ အထင္နဲ ့ ၾကည့္ေနမိရာက ျမန္မာမင္းသမီးေတြ လွ်ပ္ေပၚေလာလီ မေပါ့တေပၚနဲ ့ ၀တ္ထားတာေတြေတြ ့ေတာ့ သက္ျပင္းခ်မိပါတယ္။ ဒီက ထုတ္တဲ့ ျမန္မာမဂၢဇင္း မ်က္နွာဖံုးက ခ်စ္စရာေကာင္မေလးေတြ ျမန္မာ၀တ္စံုေလးနဲ ့ဆို ပိုလို ့က်က္သေရရွိမလားလို ့ ထင္မိပါတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း… ဘုန္းၾကီးဆြမ္းေကြ်း အလွဴေတြကို ျမန္မာ၀တ္စံုကိုသာ ၀တ္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါတယ္။ ေန ့တိုင္း ၀တ္ျဖစ္တဲ့အထိ ၾကိဳးစားမယ္လို ့ မွန္းထားပါတယ္ (ေနာက္ဆို လမ္းမွာေတြ ့တာနဲ ့ တန္ခူး ဘယ္သူလဲ ဆိုတာ သိေတာ့မယ္ ထင္ပါ့)။ ဘာအ၀တ္အစား ၀တ္၀တ္ စိတ္က အေရးၾကီးဆံုုးဆိုတာ မွန္ေပမယ့္ ျမန္မာကေမြး ျမန္မာေသြး ျမန္မာစစ္စစ္ကေလးေတြ ျမန္မာရိုးရာ၀တ္စံုကို သိဖို ့… ျမတ္နိုးဖို ့နဲ ့… ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းသြားဖို ့ကလဲ အေရးၾကီးတယ္လို ့ ထင္မိလို ့ ဒီပို ့စ္ေလးကို ဖန္တီးမိျခင္းပါ။ အမွားပါရင္ ခြင့္လြွတ္ပါ။

တန္ခူး
3:25pm 9-Jun-2009

ေနာင္လာမယ့္ အနွစ္နွစ္ဆယ္

“ေအာ္ အီးအီး အြတ္”
“ပဲျပဳတ္ပူပူေလးရမယ္ ပဲျပဳတ္”

လင္းၾကက္တြန္သံနဲ ့အတူ ၀ိရိယေကာင္းတဲ့ ပဲျပဳတ္သည္ေအာ္သံက ကပ္ပါလာတယ္။ မၾကာခင္ပဲ ဆရာေတာ္ေက်ာင္းက အုန္းေမာင္းေခါက္သံကို နာေပ်ာ္ဘြယ္ၾကားရတယ္။ အိပ္ယာကထ မ်က္နွာသစ္၊ ကိုယ္လက္သန္ ့စင္ျပီး ဒီဘက္လမ္း ေရာက္လာတဲ့ ပဲျပဳတ္သည္ကိုေခၚ ပဲျပဳတ္ (၁၅) က်ပ္သား ၀ယ္ထားလိုက္တယ္။ ခဏေန အသက္(၈၀) ေက်ာ္ေပမယ့္ က်န္းမာေရးေကာင္း ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ဆဲ သားဖိုးဖိုးနဲ ့ဖြားဖြား နိုးလာၾကေတာ့မယ္။ ဆြမ္းေတာ္အတြက္ရယ္၊ လမ္းထိပ္ဆရာေတာ္ေက်ာင္းက ဆြမ္းခံအပါး ၅၀ အတြက္ရယ္ ဆြမ္းအျမန္ခ်က္ရျပီ။ သားေဖေဖနိုးလာေတာ့ ျခံထဲက တေတာင္ေလာက္ရွိတဲ့ ခရမ္းသီးေတြ၊ နုနုထြားထြား ရံုးပတီသီးနဲ ့ေဂၚဂခါးသီး၊ဗူးသီး ေတြရယ္ ခူးျပီး ကုိယ္နဲ ့အတူ ဆြမ္းဟင္းအတြက္ လွီးသင္ေပးတယ္။

သားဖြားဖြားကေတာ့ မ်က္နွာသစ္ျပီးတာနဲ ့ ပန္းျခင္းေလးကိုင္ ျခံထဲဆင္းသြားျပီ။ စံပယ္၊ဇြန္ အခူးထြက္တာေပါ့။ ျပီးရင္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ၾကိဳးေလးနဲ ့သီ၊ ဘုရားစင္မယ္ ေဖြးဆြတ္လွိ ုင္ၾကိဳင္လုိ ့။ သားဖြားဖြား ပန္းေတြသီျပီးေလာက္က် သားေလးလဲနိုး၊ ဆြမ္းဟင္းလဲက်က္။ သားေလးက ျခံထဲက ပိေတာက္၊ ခေရ၊ တမာ၊ ကံေကာ္၊ သရက္၊ မာလကာ ရြက္ေျခာက္ေတြကို တံျမက္စည္းလွည္း၊ ပန္းခင္းနဲ ့ ဟင္းရြက္ခင္းကို သူ ့အေဖနဲ ့အတူ ေရေလာင္းေပါင္းသင္။

သားဖိုးဖိုးနဲ ့ဖြားဖြား ဆြမ္းေတာ္ပန္းေတာ္ကပ္၊ ေၾကးစည္ထု အမွ်ေ၀ျပီးတဲ့ အခ်ိန္နဲ ့ ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္ေတြ ၾကြလာတဲ့ အခ်ိန္နဲ ့က အျမဲလုိ အခ်ိန္ကိုက္။ မနက္ေ၀လီ၊ ေ၀လင္းမွာ စီတန္းၾကြလာတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြကို ဆြမ္းေလာင္းရတာ ဘာနဲ ့မွမတူေအာင္ ၾကည္နူးစရာပါ။ ျပီးေတာ့ မိသားစုေတြ စားပဲြ၀ိုင္းေဘး ၀ိုင္းစုထိုင္ျပီး ေကာက္ညွင္းေပါင္း၊ ငခ်ိတ္ေပါင္းကို ပဲျပဳတ္ပူပူေလးရယ္… ကမန္းကတန္းေက်ာ္ထားတဲ့ ျခံထြက္ ဗူးသီးေက်ာ္ေလးရယ္ မနက္စာျမိန္လ်က္စြာ စားၾကတာေပါ့။

သားဖိုးဖိုး၊ ဖြားဖြားနဲ ့ သားေဖေဖတုိ ့ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေတာ့ ကိုယ္က အိမ္သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္၊ သားကေလးက ေက်ာင္းသြားဖို ့ ေရမိုးခ်ိဳး။ ေဟာ… အက်ီၤအျဖဴ၊ လံုခ်ည္စိမ္းေလးနဲ ့ တပတ္လ်ိဳဆံထိုးေလးကုိ ယဥ္ယဥ္ေလးထံုးျပီး ကံေကာ္ေတြေ၀ေနေအာင္ပန္ထားတဲ့ ေခြ်းမေလာင္းေလးေတာင္ ေရာက္လာပါပေကာ။ မိန္းမပီသ အခ်က္အျပဳတ္ေကာင္းတဲ့ သူကေလးက တေန ့ကို ဟင္းတမ်ိဳး သားဖိုးဖိုး၊ဖြားဖြားအတြက္ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ခ်က္လာက်။ ဒီေန ့ကေတာ့ ပဲစိမ့္ေလးထုိး၊ ဆီေမြွးေလးျဖဴးလို ့ ျမင္တာနဲ ့စားခ်င့္စဖြယ္။ ခဏေနေတာ့ ရွပ္အျဖဴလက္ရွည္ေပၚ၊ ပင္နီတိုက္ပံုေလး၀တ္၊ ပုဆိုးစိမ္းေလးနဲ ့ ကို္ယ့္ရဲ့သား ေက်ာင္းဆရာေလးက ေနနဲ ့လ၊ ေရြွနဲ ့ျမ ေခြ်းမေလာင္းေလးကို စက္ဘီးေလးေပၚတင္နင္းလို ့။ သူတို ့ေလးေတြက ကိုယ္တို ့အိမ္နဲ ့ မနီးမေ၀း ခပ္လွမ္းလွမ္း မိဘမဲ့ေက်ာင္းက ဆရာနဲ ့ဆရာမေလးေပါ့။ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးသားေဖေဖက လမ္းေလွ်ာက္ကျပန္လာ ေရေႏြးၾကမ္းေလး တငံု၊နွစ္ငံုေလာက္ ေသာက္ျပီး ေရမိုးခ်ိဳး ေက်ာင္းကို သြား။ ဖိုးဖိုး၊ဖြားဖြား တို ့က ဘုရားခန္းေလးထဲ၀င္ တရားထိုင္။

ကိုယ္ကေတာ့ ေန ့လည္စာအတြက္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ျပင္ဆင္ခ်က္ျပဳတ္။ ေခြ်းမေလာင္းေလးေပးတဲ့ ပဲဆိမ့္ထိုးေလးနဲ ့ လိုက္ဖက္ေအာင္ ငါးရံ့ေျခာက္ေလး မီးေအးေအးနဲ ့ဖုတ္၊ ျခံထဲက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ေဂၚဂခါးညြန္ ့ေလးေက်ာ္ခ်က္ေလးခ်က္၊ ပဲေတာင့္ရွည္ေလးကို ခ်ဥ္ငံစပ္ေလးသုတ္။ စက္ဘီးသံေလးေတြ ကလင္ကလင္ ၾကားရတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ ထမင္း၀ိုင္းေလးကလဲ အဆင္သင့္။ မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းမွာ သားေလးက သူ ့တပည့္ေလးေတြ အေၾကာင္း အားရပါးရ ေျပာျပတတ္ေတာ့ စည္စည္ကားကား ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရြွင္ရြွင္။ အခ်ိဳပြဲကေတာ့ ျခံထြက္ သေဘၤာသီးခ်ိဳခ်ိဳ။ သားနဲ ့သူ ့အေဖေက်ာင္းျပန္သြားေတာ့ ဖိုးဖိုး၊ ဖြားဖြားနဲ ့ကိုယ္က ေရမိုးခ်ိဳးျပီး ဆရာေတာ္ေက်ာင္းကို တရားထိုင္သြားၾကေရာ။

ညေန ေနခ်ိဳခ်ိန္မွာ ကိုယ္က ညစာေလးျပင္ဆင္ဖို ့အတြက္ အိမ္ကိုျပန္။ ျပီးေတာ့ ျခံထဲက ပန္းရနံ ့ေလးေတြရတတ္တဲ့ ပိေတာက္ပင္ေအာက္က ကြတ္ပ်စ္ေပၚ ထိုင္ျပီး စာေလးေရး။ တခါတခါေတာ့ ဟိုဘက္အိမ္က ေခြ်းမေလာင္းေလးအေမ ကိုယ့္ငယ္သူငယ္ခ်င္းနဲ ့ ေရွးေဟာင္းေနွာင္းျဖစ္ေတြ ျပန္ေျပာရင္း ရယ္ေမာလို ့ေပါ့။ အိမ္မွာ အားလံုးလူစံုေတာ့ ညစာကို အတူစားရင္း တေန ့လံုးေတြ ့ရၾကံုရသမွ် ျပန္ေျပာလို ့ ပုိအသက္၀င္။

ညေရာက္ျပီဆို ဖိုးဖိုး၊ဖြားဖြားတို ့ ရြယ္တူ တရားေဆြးေႏြးေဖာ္ေတြ၊ သားေဖေဖနဲ ့ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြ… ျပီးေတာ့ သားသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ပိေတာက္ပင္ေအာက္က ကြတ္ပ်စ္ေပၚမွာ စည္ကားလို ့ေနတယ္။ ကိုယ္ကုိယ္တိုင္နွပ္ထားတဲ့ လဘက္ညြန္ ့ေလးနဲ ့ အေၾကာ္စံု ၾကြတ္ရြရြေလးရယ္၊ ထန္းလ်က္၊ မုန္ ့ၾသဇာ စတဲ့ အညာသေရစာေလးေတြရယ္၊ လဘက္ေျခာက္ေမြွးေမြွးေလးနဲ ့ ေရေႏြးပူပူေလးရယ္က ကြတ္ပ်စ္စကား၀ိုင္းနဲ ့ အေတာ္လိုက္ဖက္တယ္။ တခါတခါ ေအးျမတဲ့ လေရာင္ေအာက္မွာ သားေဖေဖက သားတို ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့အတူ ငယ္မူျပန္ ဂီတာတီးတတ္ေသးတယ္။

မိသားစု ဘုရား၀တ္တတ္ျပီး သားက ဖိုးဖိုး၊ဖြားဖြားကို ေျခဆုပ္လက္နယ္ ျပဳစုေပးတယ္။ ျပီးေတာ့ ၾကီးသူကို ငယ္သူက အဆင့္ဆင့္ ကန္ေတာ့ျပီး ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ မိသားစုေလးရဲ့ တေန ့တာ ကုန္ဆံုးေတာ့တယ္။ ပိေတာက္ရြက္ေလးေတြၾကားထဲက ၀င္းပပလ၀န္းၾကီးသာေနျပီဆိုရင္ေတာ့ သားေမေမကိုယ္ စာေတြ၊ ကဗ်ာေတြေရးျပီး အိပ္စက္ဖို ့ကို ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ေသးတယ္။

***************************
သူ ့ကို အိမ္ခဏခဏလြမ္းေအာင္ လုပ္တတ္တဲ့ အမၾကီးလို ့ ကြ်န္မကို နာမည္ေပးထားတဲ့ လူခ်င္းမရင္းနွီးေပမယ့္ ေမာင္ေလး အရင္းလုိ ခင္မင္ရတဲ့ ရြာသားေလးတက္ဂ္ထားတဲ့ ေနာင္လာမယ့္ အနွစ္နွစ္ဆယ္ပါ။ ရြာသားေလးေရ… အိမ္ကို ပိုလြမ္းေအာင္ လုပ္မိလုိက္ျပန္ျပီလား မသိ။ အမွတ္တရ တက္ဂ္တာ ေက်းဇူးပါ။

တန္ခူးတို ့က တက္ဂ္ဂိမ္းပီသေအာင္ အျမဲဆက္တက္ဂ္ေနက်ဆိုေတာ့… ကံထူးရွင္မ်ားကေတာ့…

၁) စာအေရးက်ဲေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလး သက္ေ၀
၂) တမ္းတလြမ္းေမာသြားေအာင္ ေရးတတ္လြန္းတဲ့ ညီမေလး အိမ့္ခ်မ္းေျမ့
၃) ခုမွ ျမန္မာျပည္က ေလာေလာလတ္လတ္ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ညီမေလးနုစံ
၄) အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေလးနဲ ့ ညီမေလးရီတာ
၅) ဒီတခါ ဘယ္လုိေလးမ်ား ထူးထူးဆန္းဆန္းေရးဦးမလဲလို ့ စိတ္၀င္စားမိတဲ့ ညီမေလးပံုရိပ္
၆) အိမ္အသစ္ေလးေရာက္သြားတဲ့ ညီမေလးျမတ္နိုး
၇) ဧရာ၀တီလင္းပိုင္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ မမသီဂီၤ
၈) ေနနဲ ့လ၊ ေရြွနဲ ့ျမ ကိုဧရာ+မမသီတာ
၉) ကြ်န္ေတာ့္မမ ပုသိမ္သူ မမခင္မင္းေဇာ္
၁၀) ဘာဟင္းေတြခ်က္ရင္း ျငိမ္ေနသလဲမသိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းၾကီး ဆြိ

ေရးေပးၾကေနာ္။ ခုတေလာ စိတ္ေတြပင္ပန္းေနၾကေတာ့ break အေနနဲ ့ေပါ့။ ေက်းဇူးပါ။

တန္ခူး
5:24pm 01-Jun-2009

သဇင္နဲ ့ျပန္လည္ဆံုေတြ ့ျခင္း

ျမက္ရိုင္းေတြၾကား
ငါခ်စ္တဲ့သဇင့္အား
အရွင္လတ္လတ္ ျမွပ္နွံထားတယ္။

သဇင္ကေတာ့
ငါ့ကိုေပြ ့ဖက္
ငိုေၾကြးရင္း
နွ ုတ္ဆက္တယ္။

သဇင့့္ရင္ခြင္ကိုဖြင့္အျပ
ငါ့နွလံုးသားေတြ
တစစီက်ိဳးက်ကုန္တယ္။

သင္းပ်ံ ့ထံုေမြွး
သနပ္ခါးနံ ့ေလးေတြရယ္…
ေဖြးဆြတ္ျဖဴစင္
ရယ္သံလြင္လြင္ေလးေတြရယ္…
ရင္ခုန္လိွ ုက္ဖို
ဂီတာသံခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြရယ္…
မျပတ္မသား
မွ ုန္၀ါး၀ါးေျခရာေလးေတြရယ္…
အေအးျမဆံုး
သဇင္သူအျပံဳးေလးေတြရယ္…
……..
……..ေတြရယ္….
……..
……..ေတြရယ္….
……..
……..ေတြရယ္….
ျမက္ရိုင္းေတြၾကား
အရွင္လတ္လတ္ ျမွပ္ခံထားတဲ့
သဇင့္ရင္ထဲ
ေၾကေၾကကြဲကြဲ
ယေန ့ထက္တုိင္
သိမ္းထားတယ္။

တန္ခူး
3:47pm 26-May-2009
(ဒီတေခါက္ျပန္တုန္းက ျမက္ရိုင္းေတြၾကားေတြ ့ခဲ့ရတဲ့ သဇင္ေဆာင္ေလးရဲ့ ပံုရိပ္ကို အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုေလးရိုက္ရင္း ျဖစ္ေပၚခဲ့ရတဲ့ ေၾကကြဲမွ ုကို ခ်ေရးမိျခင္းပါ)

သားရွင္

သားရွင္ ဆိုိလို ့ တမ်ိဳးမထင္လိုက္ပါနဲ ့ေနာ္။ ေခါင္းစဥ္ျမင္လုိက္တာနဲ ့ သမီးရွင္ေတြက မ်က္ခံုးပင့္သြားမွာမို ့ ၾကိဳတင္ေျပာထားရတာပါ။ သားတေယာက္ျပျပီး သမီးရွင္ေတြကို အနိုင္နဲ ့ပိုင္းမလို ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဥသွ်စ္တတင္း၊ နွမ္းတတင္းဆိုတဲ့ ဥပမာကုိ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သိပ္မုန္းခဲ့တာ။ ေယာက်ၤားေတြရွား မိန္းမေတြေပါလို ့ သိပ္မူမေနနဲ ့ ဆိုတာမ်ိဳးေတြေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္မက သမီးရွင္ေတြနဲ ့ဆို အျမဲ စကားကို ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေျပာပါတယ္။

သားေလးက ပုစိေလးရွိေသး ဘာေၾကာင့္ သားရွင္ေတြ ဘာေတြ ျဖစ္လာရသလဲဆုိတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ဒီလုိပါ။ သားရဲ့ တိုးတက္မွ ုကို ဂရပ္ဆြဲရရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ လက စျပီး ဂရပ္က သိသိသာသာ ေထာင္တက္လာတာေတြ ့ရပါတယ္။ အရင္က သူ ့ဂရပ္က ေျဖးေျဖးခ်င္းတက္ျပီး တဆင့္နဲ ့တဆင့္ သိပ္ကို သိသာထင္ရွားပါတယ္။ ေႏွးလြန္းလုိ ့ေလ။ ခုေတာ့ ေနကုန္ေက်ာင္းေၾကာင့္လား၊ အသက္ေၾကာင့္လား မသိပါဘူး… လူေတြနဲ ့ဆက္ဆံေရး၊ စကားအေျပာအဆို အေတာ္ကို တိုးတက္လာတာပါ။ တိုးတက္လာတဲ့ အထဲမွာ အတုျမင္၊အတတ္သင္ ဆိုသလို ေကာင္းတာေတြေရာ၊ မေကာင္းတာေတြေရာ ေပါ့။ သားက ရယ္စရာေတြကို သိပ္သေဘာက်တတ္သလို သူက သူမ်ားကို ရယ္စရာေျပာလုိ ့ သူမ်ားေတြ သေဘာက်တာကိုလဲ သိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ သူ ့အၾကိဳက္ကာတြန္း ဇာတ္ေကာင္ေတြက ရယ္စရာဇာတ္ေကာင္ (သို ့) စြန္ ့စားတဲ့ဇာတ္ေကာင္ေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဥပမာ. Micky Mouse ထဲက Goofy ၾကီးကို သူက သိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ ဟိုတေလာက Micky Mouse Show လိုက္ျပေတာ့ Goofy ထြက္လာရင္ သူက ရင္ေတြခုန္ေနေရာ။ cartoon network က pink panther ဆိုတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ပန္းေရာင္ျခေသၤ့ဆို သိပ္သေဘာက်။ Mr Bean ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့ ၾကည့္ၾကည့္ အျမဲတမ္း ပါးစပ္မပိတ္ပါဘူး။

အဲဒီလုိ ရယ္စရာၾကိဳက္တာက ဇာတ္လမ္း စ တာပါ။ သူ ့ေက်ာင္းမွာ ဆရာမက ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူ တေယာက္ကို သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ တြဲေပးပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္က သူငယ္ခ်င္းနဲ ့မွ်ေ၀ခံစားတတ္ေအာင္ပါ။ သူငယ္ခ်င္းဆုိတာကို ပိုသိေအာင္လုိ ့ေပါ့။ သားသူငယ္ခ်င္းက စလံုးတရုတ္မေလး Valarie တဲ့။ ဆံပင္ဂုတ္၀ဲေလးနဲ ့ ခ်စ္စရာေလးပါ။ သားတို ့တတန္းလံုးမွာ Queen လို ့ေျပာလို ့ ရတဲ့ ဆံပင္ရွည္ရွည္ေလးနဲ ့ အရမ္းေခ်ာတဲ့ ေကာင္မေလး တေယာက္လဲရိွပါတယ္။ သူ ့နာမည္က angel တဲ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ တလက သားအိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ “I want to marry Valarie” လို ့ေျပာလိုက္ “I want to marry Angel” လို ့ေျပာလိုက္ ေျပာင္စပ္စပ္နဲ ့ ကြ်န္မနဲ ့သူ ့အေဖမ်က္နွာကို ၾကည့္လုိက္လုပ္လာပါတယ္။ သူ ့ဆီက အဲဒီစကားလံုးထြက္လာေတာ့ ကြ်န္မေရာ သူ ့အေဖပါ မ်က္လံုးျပဴးသြားပါတယ္။ ဘယ္ကမ်ား သိလာပါလိမ့္ေပါ့။ အိမ္ကေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ ့မွ မျဖစ္နိုင္။ ေက်ာင္းက တေယာက္ေယာက္ဆီက ရလာတာျဖစ္မယ္လုိ ့ ၾကိတ္ေျပာမိၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သားအဲဒီလုိေျပာရင္ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနလုိက္ပါတယ္။ သူ ့အလုိလိုမ်ား ေပ်ာက္သြားမလားလို ့ပါ။ မရပါဘူး။ တခါတေလ ကြ်န္မမ်က္နွာကို တည့္တည့္ၾကည့္ျပီး အဲဒီစကားေျပာလာေတာ့ ကြ်န္မတခုခု တုန္ ့ျပန္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆုိတာ သေဘာေပါက္မိပါတယ္။ ကြ်န္မက သားကို marry ဆိုတာ ဘာလဲသားလို ့ ျပန္ေမးၾကည့္ပါတယ္။ သူက marry ဆိုတာ love တဲ့။ အဲဒီက်မွ ေတာ္ပါေသးရဲ့လို ့ ဟင္းခ် နိုင္ပါတယ္။ အနက္ကို မသိပဲ သူမ်ားေျပာလို ့ လိုက္ေျပာတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာသြားတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့မွ ကြ်န္မရွင္းျပရပါတယ္။ သားသူငယ္ခ်င္းအားလံုးကို ခ်စ္တယ္လုိ ့ေျပာခ်င္ရင္ Love လို ့သံုးရတယ္။ marry ဆိုတာ သားအရြယ္နဲ ့ မေျပာသင့္တဲ့၊ မယဥ္ေက်းတဲ့ စကားလံုးလို ့။ ျပီးေတာ့ သူ ့ကို ေျပာခိုင္းၾကည့္ပါတယ္။ “I love Valarie” မိ္န္းခေလးေတြတင္မကပဲ “I love Abel” ေယာက်ၤားေလးေတြကိုပါ ေျပာခိုင္းရပါတယ္။ သူက လြယ္လြယ္ကူကူ လက္ခံသြားလို ့ ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။ ေနာက္ သူ ့ဆရာမနဲ ့ ေတြ ့ေတာ့မွ ဇာတ္လမ္းကုိ ေရလည္ပါေတာ့တယ္။ သူတုိ ့အတန္းထဲက ေကာင္ေလးတေယာက္က အဲဒီစကားလံုးကို သယ္လာတာတဲ့။ အဲဒီေကာင္ေလးက အဲဒီလုိ ေျပာရင္ က်န္တဲ့ကေလးေတြက ရယ္ၾကေရာ။ အဲဒါကို သားက ရယ္စရာအေနနဲ ့ သေဘာက်ျပီး အတုခ်က္ခ်င္းခုိးတာတဲ့။ သူပါအဲဒီလုိ လုိက္ေျပာ တျခားသူေတြ ရယ္ရင္ သေဘာေတြက်ေနေရာေတာ့။ သူ ့ဆရာမကလဲ အပ်ိဳေလးဆိုေတာ့ ဘယ္လုိရွင္းျပရမွန္း အခက္ေတြ ့ေနတာဆုိပဲ။ ကြ်န္မကလဲ အိမ္မွာ ကြ်န္မရွင္းျပတာကို သူ ့ဆရာမကို ျပန္ေျပာျပရပါတယ္။ ကြ်န္မအေတြးေတြက အဲဒီကဆန္ ့သြားတာပါ။

ဒီနုိင္ငံမွာ တခ်ိဳ ့ကေလးေတြ အလယ္တန္းေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ ဘ၀ထဲက အတြဲေလးေတြနဲ ့။ ေက်ာင္း၀တ္စံုေလးနဲ ့အတြဲေလးေတြ ေတြ ့ရင္ ကြ်န္မ ၾကိတ္ၾကိတ္ သက္ျပင္းခ်မိပါတယ္။ ငါ့သားေလးမ်ားျဖစ္ေနရင္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ ့ပါ။ သားကို အခ်ိန္တန္ ခ်စ္သူရွာ အခ်ိန္တန္ အိမ္ေထာင္ျပဳတာ နားလည္ေပးဖို ့ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားေပမယ့္ အခ်ိန္မတန္ပဲ စိတ္ကစားျပီး ေလွ်ာက္လုပ္မွာ အလြန္စိုးရိမ္မိပါတယ္။ ဘယ္လုိမ်ား နားလည္ေအာင္ ေျပာျပဆံုးမရမလဲဆုိတာလဲ အျမဲစဥ္းစားမိတယ္။ ေနာက္ျပီး… သားရဲ့ခ်စ္သူ အိမ္ေထာင္ဘက္ မိန္းခေလးေလး ကြ်န္မေခြ်းမေလးကို ျမန္မာမိန္းခေလးတေယာက္ပဲ ျဖစ္ေစခ်င္မိတယ္။ ကြ်န္မအမ်ိဳးသားကေတာ့ ျဖစ္နိုင္ဖို ့ အလားအလာနည္းလုိ ့ ခုကတည္းက စိ္တ္ေလ်ာ့ထားဖို ့ သတိေပးပါတယ္။ ဘာသာတူေလာက္ဆို ေတာ္ေရာေပါ့တဲ့။ ကြ်န္မကေတာ့ (ေလာဘၾကီးတယ္ပဲဆိုဆို) ကြ်န္မပတ္၀န္းက်င္က ကြ်န္မသူငယ္ခ်င္းသမီး ျမန္မာမေလးေတြနဲ ့ ခုကတည္းက ရင္းရင္းနွီးနွီးေနေစပါတယ္။ (သမီးရွင္ေတြကေတာ့… ေၾသာ္… တန္ခူးတေယာက္ ငါ့တို ့အိမ္ ခဏခဏလာေနတာ ဒါေၾကာင့္ကိုးလုိ ့ ခုမွ သေဘာေပါက္သြားၾကမယ္ ထင္ပါရဲ့… အဲဒါတခုထဲေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး…ညည္းတို ့ကိုလဲ ခင္လုိ ့ပါေအ) ျမန္မာကေလး အမ်ားစုရွိမယ့္ေနရာကိုလဲ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ေခၚသြားတတ္ပါတယ္။ အရြယ္ေလးနဲနဲရလာရင္ သူတို ့အခ်င္းခ်င္းေတြ ခဏခဏဆံုေစဖို ့ ဘာပဲြညာပဲြေလးေတြ လုပ္ေပးမယ္လို ့ စဥ္းစားထားပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ အဲဒီလုိ ဖန္တီးယူလို ့မွ မရတာပဲေနာ္။ သားဖူးစာရွင္ဟာ သားကိုယ္တိုင္ နွစ္သက္ျမတ္နိုးတဲ့သူပဲ ျဖစ္သင့္တာေပါ့။ အဲဒါမွ သားစိတ္ခ်မ္းသာရမယ္ မဟုတ္လား။ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ဘာသာတူမွ၊ လူမ်ိဳးတူမွ ဆိုတဲ့ စည္းမ်ဥ္းေဘာင္ေတြထက္ အခ်စ္နဲ ့နားလည္မွ ု ျပီးေတာ့ သစၥာတရားက ပိုအေရးၾကီးတာ မဟုတ္လား။ ကြ်န္မကိုယ္တုိင္လဲ ကြ်န္မခ်စ္တဲ့သူကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။ သားရဲ့ နွလံုးသားကို ကြ်န္မလုိသလို ပံုသြင္းမယ္လုိ ့ မတရားသျဖင့္ မစဥ္းစားပါဘူး။ တခုပါပဲေလ။ ကြ်န္မရဲ့ ေရွးက်တဲ့၊ သိပ္ေခတ္မမွီတဲ့၊ အစဲြအလန္းၾကီးတဲ့ လမ္းေလးတခု သားကို ညြွန္ေပးတာပါ။ သားကလဲ အဲဒီလမ္းေပၚ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ေလွ်ာက္ခ်င္ရင္ ကြ်န္မ၀မ္းသာရမွာေပါ့။ သားက တျခားလမ္းကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ရင္လဲ နားလည္ေပးဖို ့ ခုကတည္းက အားေမြးေနမိပါတယ္။

တန္ခူး
10:00am 21-May-2009